λυσσητής
λυσσ-ητής, οῦ, ὁ, = foreg., App.Anth. 5.47; Dor. λυσσ-ᾱτάς AP 7.473 (Aristodic.).
λυσσητής -οῦ [λυσσάω ] Epigr. 5.47.2, see λυσσητήρ.
● Dor. -ᾱτά̆ς Aristodic. (AP 7.473.2).
● Dor. -ᾱτά̆ς Aristodic. (AP 7.473.2).
λυσσητής, οῦ, adj. m. c. le préc. Anth. App. 132 ||
➳ Dor. λυσσατάς [ᾱᾱ] Anth. 7, 473.
λυσσητής, ὁ, = λυσσητήρ, Aristodic. 1 (VII.473) u. öfter Anth.
λυσσητής
= λυσσητήρ, Anth.