μάτη
μάτη, a folly, a fault
μάτη [ᾰ], ἡ,
- folly, fault, μάτας εἰπών speaking folly, Stesich. 47, cf. A. Ch. 918 (pl.); μάταισι πολυθρόοις with clamorous lewdness, Id. Supp. 820 (lyr.) (but expld. by Sch. as ‘questʼ); οὔ τί τοι μέτρον μάτας S. Fr. 798.
- II cf. μάτην ad fin.
1 μάτη, ης (ἡ) [ᾰ] chose vaine ; p. suite, sottise, folie, d’où égarement, Soph. fr. 788 ||
➳ Dor. μάτα, Soph. l. c.
Étym. Étymol. inconnue.
2 μάτη, ης (ἡ) c. μάτος, Eschl. Suppl. 820.
μάτη, ἡ, = ματία, Fehler, Vergehen, Aesch. Ch. 905 ; auch φυγάδα μάταισι πολυθρόοις βίαια δίζηνται λαβεῖν, Suppl. 800, von dem Hin- u. Herrennen der Verfolger ; οὔτι τοι μέτρον μάτας, Soph. frg. 788 ; εἰς μάτην, = μάτην, ins Gelag, in den Tag hinein, Luc. Tragod. 28.
μάτη
.μάτη (ᾰ), ἡ,
= ματία,
- a folly, a fault, Aesch.