ματέω
1 ματέω-ῶ (seul. 2 sg. sbj. ματῇς, Thcr. Idyl. 29, 15 ; sel. Mein. μάτης de l’éol. *μάτημι) c. ματεύω.
2 ματέω, v. πατέω.
ματέω, = ματεύω, ματῇς, Theocr. 29.15, wo Hermann u. Meineke die äol. Form μάτης wie von μάτημι lesen.
ματέω
μᾰτέω,
rarer form for ματεύω, Theocr.