ματαιάζω
μᾰταιάζω,
- = foreg., Epicur. Ep. 1 p.22 U. (v.l. -αιΐζ-), Ph. 1.222, al., Luc. Luct. 16, Palaeph. 10, S.E. M. 9.282 (v.l. ματάζ-, i.e. ματᾴζ-).
ματαιάζω [μᾰ] c. le préc. Epic. (DL. 10, 67) ; Luc. Luct. 16.
Étym. μάταιος.
ματαιάζω, töricht handeln, sein ; Luc. luct. 16 ; Sext.Emp. adv.phys. 1.281. Vgl. ματᾴζω