μεθυστικός
μεθυστικός, intoxicating
μεθ-υστικός, ή, όν,
- intoxicating, ἁρμονία Arist. Pol. 1342b25.
- II of men, given to wine, drunken, Pl. R. 573c.
μεθυστικός, ή, όν :
1 pass. enclin à l’ivrognerie, Plat. Rsp. 573c ||
2 act. qui enivre facilement, Arstt. Pol. 8, 7, 14.
Étym. μεθύω.
μεθυστικός, zum Berauschen, zur Trunkenheit gehörig, geneigt, nach Phryn. p. 151 statt μέθυσος von Männern zu brauchen ; μεθ. καὶ ἐρωτικός vrbdt Plat. Rep. IX.573c ; ἁρμονία, Arist. Pol. 8.7.
μεθυστικός, ή, όν
μεθύσκω
- Iintoxicating, Arist.
- IIof men, given to wine, Plat.