μεθυστής
μεθυστής, drunkard
μεθ-υστής, οῦ, ὁ,
- drunkard, Arr. Epict. 4.2.7, AP 5.295 (Agath.).
μεθυστής, οῦ (ὁ) ivrogne, Arr. Epict. 4, 2, 7 ; Anth. 5, 296.
Étym. μεθύω.
μεθυστής, ὁ, der sich oft berauscht, der Trunkenbold, Arr. Epict. 4.1.7, Agath. 9 (V.296).