μελανόχρως
*μελανό·χρως, gén. -χροος, Nic. Th. 941 ; nom. pl. -χροες, Il. 13, 589 [ᾰ] c. le préc.
μελανό·χρως, ως, ων, gén. ωτος (ὁ, ἡ) [ᾰ] de couleur noire ou sombre, Eur. Hec. 1106 ; Thcr. Idyl. 3, 35 ; Arstt. Physiogn. 3 ; τὸ μελανόχρων, Th. Sens. § 78, couleur noire ; fig. sombre, triste, Eschl. Suppl. 785.
Étym. μ. χρώς.
μελανόχρως, ωτος, = μελάγχρως ; ἀΐδα πορθμός, Eur. Hec. 1105 ; ἐριθακίς, Theocr. 3.35 ; βότρυς, Anacr. 57.1 ; übertr., καρδία, d.i. trauererfüllt, Aesch. Suppl. 766.
μελανόχρως
[as μελανόχροος.]
Dark-hued Il. 13.589.
μελανόχρως
μελᾰνό-χρως, ωτος, ὁ, ἡ,
= μελάγχρως, Eur.