μισητός
μισητός, hateful
μῑσ-ητός, ή, όν,
- hateful, A. Ag. 1228, X. Mem. 2.6.21, 3.10.5. Adv. -τῶς, ἔχειν πρός τινα Zonar.
- II μίσητος, η, ον, lustful, lewd, Cratin. 316:—hence μῑσήτη, ἡ, prostitute, Archil. 184 (but the distn. of accent is not allowed by Hdn.Gr. 1.342).
- 2 generally, insatiate, Hsch., Phot.
μισητός, ή, όν [ῑ]
1 haï, odieux, Eschl. Ag. 1228 ||
2 haïssable, Xén. Mem. 2, 6, 21 ; 3, 10, 5 ; Plat. Phil. 49e ||
3 débauché, Crat. (Com. fr. 2, 202) ; subst. fém. μισήτη (non μισητή) une prostituée, Archil. 173.
Étym. μισέω.
μισητός, [ῑ],
1) gehaßt, hassenswert ; Aesch. Ag. 1201 Plat. Phil. 49e u. A.
2) unzüchtig, geil, Poll. 6.189 ; übh. gierig, Hesych. Vgl. μισητή.
1) gehaßt, hassenswert ; Aesch. Ag. 1201 Plat. Phil. 49e u. A.
2) unzüchtig, geil, Poll. 6.189 ; übh. gierig, Hesych. Vgl. μισητή.
μισητός
μῑσητός, ή, όν
- hateful, Aesch., Xen.