μίσημα
μίσημα, an object of hate
μῑσ-ημα, ατος, τό,
- object of hate, of persons, ὦ δύσθεον μ. S. El. 289: c. gen. pers., σωφρόνων μισήματα A. Th. 186; μισήματʼ ἀνδρῶν καὶ θεῶν Ὀλυμπίων Id. Eu. 73: c. dat., μ. πᾶσιν E. Hipp. 407.
μίσημα, ατος (τὸ) [ῑ] objet de haine, en parl. de pers. Soph. El. 289 ; Eur. Hipp. 407 ; au plur. Eschl. Eum. 72, etc.
Étym. μισέω.
μίσημα, τό, das Gehaßte, der Gegenstand des Hasses ; Soph. El. 281 nennt Klytämnestra die Electra so ; μισήματʼ ἀνδρῶν καὶ θεῶν Ὀλυμπίων, Aesch. Eum. 73 ; Spt. 168 ; πᾶσιν μίσημα, Eur. Hipp. 407.
μίσημα
from μῑσέω
μί_σημα, ατος, τό,
- an object of hate, of persons, μ. ἀνδρῶν καὶ θεῶν Aesch.; c. dat., μ. πᾶσιν Eur.