μισητικός
μισητικός, inclined to hate
μῑσ-ητικός, ή, όν,
- inclined to hate, Arr. Epict. 1.18.9.
μισητικός, ή, όν [μῑ] haineux, Arr. Epict. 1, 18, 10 ; Orig. c. Cels. 4, p. 495.
Étym. μισέω.
μισητικός, [μῑ], zum Hassen geneigt, Sp.