μογιλάλος
μογιλάλος, hardly-speaking, dumb
μογῐλάλος [ᾰ], ον, (μόγις, λαλέω)
- having an impediment in oneʼs speech, LXX Is. 35.6, Ev.Marc. 7.32, Ptol. Tetr. 150, Vett.Val. 73.12, Aët. 8.38.
μογι·λάλος, ος, ον [ῐᾰ]
1 qui parle difficilement, qui bégaie, Aét. 8, 38 ||
2 muet, Spt. Esaï. 35, 6 ; NT. Marc. 7, 32.
Étym. μόγις, λαλέω.
μογιλάλος, schwer redend, sprechend, mit schwerer Zunge, NT Bei den LXX, auch = stumm.
μογιλάλος
μογῐ-λάλος, ον
- hardly-speaking, dumb, NTest.