μογερός
μογερός, toiling, wretched
μογ-ερός, ά, όν, also ός, όν Nic. Al. 419 (v.l. for σμυγερός): poet. Adj. used by Trag. in anap. and lyr. (μόγος, cf. σμογερός):
- I of persons, toiling, distressed, wretched, A. Pr. 565, Th. 827, E. Tr. 783, 790, Ar. Ach. 1207; so μ. οἶκοι S. El. 93. Adv. -ρῶς Man. 1.146.
- II of things, toilsome, grievous, κάματοι v.l. in AP 7.508 (Emp. or Simon.); ἄχεα E. Med. 205; ἀκουαί ear trouble, Marc.Sid. 86.
μογερός, ά, όν :
I pass.
1 pénible, fâcheux, triste, en parl. de choses, Eur. Med. 205 ||
2 en parl. de personnes, malheureux, misérable, Eschl. Pr. 596 ; Eur. Tr. 778, 785 ; de choses, Eschl. Pr. 565 ; Soph. El. 93 ||
II act. qui est une cause de peine, Eschl. Sept. 939 ||
➳ Fém. -ός, Nic. Al. 419.
Étym. μόγος.
μογερός, mühvoll, mühselig ; Tragg. oft, mit δυσδαίμων vrbdn, Aesch. Spt. 809 u. sonst, wie Eur., von Menschen ; auch μοῖρα βαρυδότειρα μογερά, Aesch. Spt. 975 ; στυγεραὶ εὐναὶ μογερῶν οἴκων, Soph. El. 93 ; ἄχεα μογερά, Eur. Med. 205 ; bei Ar. Ach. 1168 dem στυγερός entsprechend ; sp.D., wie Maneth. 4.146, u. öfter in der Anth., σαγηνοβόλοι, Agath. 28 (VI.167); vgl. Archi. 17 (X.8).
μογερός, ά, όν
μόγος
- Iof persons, toiling, wretched, Trag.
- IIof things, toilsome, grievous, Eur.