μορτός
μορτός, mortal
μορτός, ή, όν,
- = βροτός (q. v.), mortal, Call. Fr. 271.
μορτός, ός, όν, mortel, Call. fr. 271.
Étym. cf. βροτός.
μορτός, (μόρος, eigtl. adj. verb. zu μείρομαι), sterblich, wie βροτός, Callim. frg. 271 ; Hesych.