μόρσιμος

μόρσῐμος, ον, (μόρος) poet. Adj., used also by Hdt.,

• appointed by fate, destined, ἡ δέ κʼ ἔπειτα γήμαιθʼ ὅς κε πλεῖστα πόροι καὶ μόρσιμος ἔλθοι Od. 16.392; οὐδʼ ἄρʼ Ὀδυσσῆϊ . . μόρσιμον ἦεν . . Διὸς υἱὸν ἀποκτάμεν Il. 5.674; μ. ἐστι θεῷ . . δαμῆναι 19.417, cf. Hdt. 3.154; ᾧ θανεῖν οὐ μ. A. Pr. 933; σοὶ μὲν γαμεῖσθαι μ. γαμεῖν δʼ ἐμοί Id. Fr. 13; τὸ μόρσιμον destiny, doom, Pi. P. 12.30, A. Th. 263, 282, S. Ant. 236, Fr. 953; τὰ μόρσιμα Sol. 13.55.
• • II foredoomed to die, οὔ τοι μόρσιμός εἰμι Il. 22.13; μόρσιμον ἦμαρ the day of doom, 15.613, Od. 10.175; so μ. αἰών oneʼs appointed time, Pi. O. 2.10, A. Supp. 46 (lyr.).

μόρσιμος, ον, vom Schicksal bestimmt, fatalis ; γήμαιθʼ, ὅς κε πλεῖστα πόροι καὶ μόρσιμος ἔλθοι, Od. 16.392, öfter ; bes. vom Schicksal zum Tode bestimmt, οὐ μέν με κτενέεις, ἐπεὶ οὔτοι μόρσιμός εἰμι, Il. 22.13 ; μόρσιμον ἦμαρ, der vom Schicksal verhängte Todestag, 15.613, Od. 10.175 ; μόρσιμόν ἐστί τινι, es ist Einem beschieden, vom Schicksal verhängt, Il. 5.874, 19.417 ; so τὸ μόρσιμον, das Schicksal, οὐ παρφυκτόν, Pind. P. 12.30 ; τὸ μ. Διόθεν πεπρωμένον, N. 4.61 ; τὸ μόρσιμον ἀπέδωκεν, N. 7.44 ; ᾧ θανεῖν οὐ μόρσιμον, Aesch. Prom. 935 ; σὺν ἄλλοις πείσομαι τὸ μόρσιμον, Spt. 245 ; ἐπεκραίνετο μόρσιμος αἰών, Suppl. 46, öfter ; μὴ παθεῖν ἂν ἄλλο ἢ τὸ μόρσιμον, Soph. Ant. 236 ; παρεὶς τὸ μόρσιμον, Eur. Alc. 942 ; μόρσιμα οὔτι φυγεῖν θέμις, Heracl. 615 ; sp.D., μόρσιμον ὄπα ἧκεν, Ant. Thall. (VII.188). – In Prosa selten, ἐδόκεε μόρσιμον εἶναι τῇ Βαβυλῶνι ἁλίσκεσθαι, Her. 3.154 ; Iambl.

μόρσιμος

[= μόριμος.]

Of or pertaining to fate : μόρσιμον ἦμαρ. See ἦμαρ 4.f.

Destined to endure a specified fate : οὔ με κτενέεις, ἐπεὶ οὔ τοι μ. εἰμι Il. 22.13.

Destined or marked out by fate to achieve something : ἥ κε γήμαιθʼ ὅς κε μόρσιμος ἔλθοι Od. 16.392= Od. 21.162.

Absol. in neut. sing. in impers. construction, decreed by fate : σοὶ αὐτῷ μόρσιμόν ἐστι δαμῆναι Il. 19.417. Cf. Il. 5.674.

μόρσιμος (cf. μοιρίδιος)

• 1allotted αἰὼν δʼ ἔφεπε μόρσιμος O. 2.10 ἕκαλος ἔπειμι γῆρας ἔς τε τὸν μόρσιμον αἰῶνα I. 7.41 pro subs., τὸ δὲ μόρσιμον οὐ παρφυκτόν P. 12.30 καὶ τὸ μόρσιμον Διόθεν πεπρωμένον ἔκφερεν N. 4.61 ἀλλὰ τὸ μόρσιμον ἀπέδωκεν N. 7.44 μόρσιμʼ ἀναλύεν Ζεὺς ὁ θεῶν σκοπὸς οὐ τόλμα Pae. 6.94

μόρσιμος (μόρος): fated, ordained by fate, w. inf., Il. 19.417, Il. 5.674; of persons, destined to death, doomed, Il. 22.13; to marriage, Od. 16.392; μόρσιμον ἦμαρ, ‘day of death,’ Il. 15.613.

μόρσιμος μόρσῐμος, ον μόρος

• • Iappointed by fate, destined, Lat. fatalis, Hom., Hdt., Aesch.; τὸ μόρσιμον destiny, doom, Pind., Trag.; τὰ μόρσιμα Solon.
  • IIfore-doomed to die, Hom.