μυρρίνη
μυρρῐν-η, ἡ, v. μυρσίνη.
μυρρίνη, ης (ἡ) [ῐ]
1 branche ou couronne de myrte, Ar. Nub. 1364 ; souv. au pl. Ar. Pax 1154, etc. ; Phérécr. (Ath. 269b) ; Plat. Rsp. 372b ||
2 baie de myrte, Antiph. (Ath. 75c) ; Ath. 44d ||
3 marché aux myrtes ou aux couronnes de myrte, Ar. Th. 448 ||
➳ μυρσίνη, Eur. Alc. 170, 762 ; Plut. M. 268d ; dor. μυρσίνα, Pd. I. 7, 67. Dans les inscr. att. v. Meisterh. p. 74, 11.
Étym. p. assimil. p. μυρσίνη.
1. mirte
2. uitbr. plur. plaats waar mirtekransen verkocht worden.
μυρρίνη, ἡ, auch μυρσίνη, Myrtenzweig, Myrtenkranz ; Ar. Vesp. 861, Av. 43 u. öfter ; αἱ μυρρίναι, der Ort, wo Myrten od. Myrtenkränze verkauft wurden, Th. 448 ; ὑπὸ μυρρίναισι κἀνεμώναις κεχυμέναι, Pherecrat. bei Ath. VII.269 u. a. Comic.; ἐπὶ στιβάδων ἐστρωμένων σμίλακί τε καὶ μυρρίναις, Plat. Rep. II.372b ; Folgde : πρὸς μυρρίνην ᾄδειν, Zenob. 1.19 ; vgl. Ilgen. carm. conv. p. CXLVIII.