μυρόω
μῠρόω, rarer form for μυρίζω, in Pass., Ar. Ec. 1117 (v. l.), Megasth. ap. Str. 15.1.58, Ath. 1.9e.
μυρόω-ῶ [ῠ] parfumer, Ar. Eccl. 1117 ; Chrysipp. (Ath. 9e).
Étym. μύρον.
μυρόω, salben, wie μυρίζω ; μεμύρωμαι τὴν κεφαλὴν μυρώμασιν, Ar. Eccl. 1117 ; VLL.