μύρρινος
μύρρῐν-ος, η, ον, Att. for μύρσινος.
μύρρινος, η, ον [ῐ] de myrte ; ὁ μ. Th. H.P. 1, 3, 3, myrte ; τὸ μύρρινον, Ar. Eq. 964, sommet de la tête (où l’on posait la couronne de myrte) ou, p.-ê. en un sens obscène, extrémité du membre viril ||
➳ μύρσινος, Call. Dian. 202 ; Hippiatr. p. 166, 21.
Étym. p. assimil. p. μύρσινος.
μύρρινος, von Myrten, Sp.
Bei Theophr. auch = μύρτος ; – τὸ μύρρινον = μύρτον 2), ψωλὸν γενέσθαι δεῖ σε μέχρι τοῦ μυρρίνου, Ar. Eq. 959.
Bei Theophr. auch = μύρτος ; – τὸ μύρρινον = μύρτον 2), ψωλὸν γενέσθαι δεῖ σε μέχρι τοῦ μυρρίνου, Ar. Eq. 959.