μῖμος
μῖμος, an imitator, mimic: an actor, mime
μῖμος, ου, ὁ,
- imitator, mimic, A. Fr. 57.9 (anap.).
- 2 esp. actor, mime, μ. γελοίων D. 2.19, cf. POxy. 519.3 (ii A. D.), etc.; μίμοις γυναιξί Plu. Sull. 36; τετράπουν μῖμον ἔχων ἐπιγαίου θηρός, i. e. imitating or acting a four-footed beast, E. Rh. 256 (lyr.).
- II a form of drama, mime, character-sketch, Arist. Po. 1447b10, Fr. 72; μ. ἀνδρεῖοι, γυναικεῖοι, Suid. s.v. Σώφρων, cf. Demetr.Lac. Herc. 1014.61, Plu. QConv. 2.712e.
- 2 metaph., μ. ὁ βίος Cleobul. ap. Fulg.Myth. 2.14.
μῖμος, ου (ὁ)
I en parl. de pers. imitateur ; particul. acteur, bouffon, Dém. 23, 21 ; Plut. M. 477d, etc. ; Ath. 195f ; au fém. Plut. Syll. 36 ||
II en parl. de choses :
1 imitation, Eschl. (Str. 471) ; Eur. Rhes. 256 ||
2 mime, sorte de comédie, inventée par Sophron de Syracuse, Arstt. Poet. 1, 1 ; Plut. M. 712e ; Ath. 504b ; Hdn 5, 7, 14.
Étym. probabl. pré-grec.
1. acteur van mimen, clown:
2. mime (lit. genre).
μῖμος, ὁ, der Nachahmer, bes. der Schauspieler ; μῖμοι γελοίων neben ποιηταὶ αἰσχρῶν ᾀσμάτων, Dem. 2.19 ; auch μίμοις γυναιξί, Plut. Sull. 36. – Bes. ist μῖμος eine vom Syrakusaner Sophron ausgebildete dramatische Dichtungsart, die in Prosa menschliche Sitten u. Leidenschaften darstellte, ohne daß ihr eine bestimmte Fabel zu Grunde lag, Plut. Symp. 7.8 ; Ath. u. a.Sp. Man unterschied ἀνδρεῖοι und γυναικεῖοι. – Eur. sagt μῖμον τετράπουν ἔχων, ein vierfüßiges Tier nachahmend, Rhes. 256.
μῖμος, ου,
- Ian imitator, mimic: an actor, mime, Dem., Plut.
- IIa mime, a kind of prose drama, such as Sophron wrote, Arist.