μιμητικός

μῑμ-ητικός, ή, όν,

• able to imitate, Porph. Abst. 3.4; esp. of the arts (including music and poetry), imitative, Pl. Lg. 668a, Arist. Po. 1451a30, etc.; μ. ποιητής Pl. R. 605asq.; ἡ φωνὴ πάντων -ώτατον τῶν μορίων Arist. Rh. 1404a22: ἡ -κή (with or without τέχνη) Pl. Sph. 265a, R. 598b; ἡ ἐν ἑξαμέτροις μ. Arist. Po. 1449b21. Adv. -κῶς Plu. Aud.poet. 2.18b, Gal. 8.155, Ath. 11.505b; μ. ζῆν Procl. in R. 1.60 K.: Comp. -ώτερον Ptol. Harm. 3.3.

μιμητικός, [μῑ], zur Nachahmung gehörig, geschickt ; ὁ μιμητικὸς ποιητής, Plat. Rep. X.605a ; ἡ μιμητικὴ τέχνη, die Nachahmungskunst, Soph. 219b u. öfter ; τὸ μιμητικὸν ἔθνος, Tim. 19d ; Folgde : Plut. Pericl. 2.
• Adv., μιμητικῶς τοὺς διαλόγους γράψας, von Plato gesagt, Ath. XI.505b.

μιμητικός μῑμητικός, ή, όν μιμέομαι

• good at imitating, imitative, of the fine arts, Plat., etc.:— ἡ -κή (with or without τέχνη) the power of imitating, Plat.