μιμητέος
μιμητέος, to be imitated
μῑμ-ητέος, α, ον,
- to be imitated, X. Mem. 3.10.8, etc.
- II μιμητέον, one must imitate, E. Hipp. 114, Pl. R. 396b; τινά τι X. Mem. 1.7.2.
μιμητέος, α, ον [ῑ] vb. de μιμέομαι, Xén. Mem. 3, 10, 8 ; au neutre, Xén. Mem. 1, 7, 2, etc. ; Plat. Rsp. 396b, etc.
μιμητέος, Adj. verb. zu μιμέομαι.
μιμητέος
μῑμητέος, α, ον
verb. adj. of μιμέομαι
- Ito be imitated, Xen.
- IIμιμητέον, one must imitate, Eur., Xen.