ναυαγία

ναυᾱγ-ία, Ion. ναυηγίη, ἡ,

• shipwreck, Hdt. 7.190, 192, al., E. Hel. 1070, etc.; ναυαγίᾳ χρῆσθαι, περιπίπτειν, Luc. VH 2.35, Tox. 2: in pl., Pi. I. 1.36 (s. v. l.); ἐν χειμῶνι καὶ ναυαγίαις Ar. Th. 873.

ναυαγία, [ᾱγ], ἡ, ion. ναυηγίη, Schiffbruch ; Her. 7.190, 192 u. öfter ; auch Pind. (s. ναυάγιον); ἐκ ναυαγίας ἔφυγον, Eur. Hel. 1076 ; Dem. 18.194 ; Sp., ναυαγίᾳ χρησάμενος, als er Schiffbruch gelitten, Luc. V.H. 2.35 ; auch ναυαγίᾳ περιπεσεῖν, Tox. 2.

ναυᾱγία

• 1shipwreck, met.? ἄρουραν· ἅ νιν ἐρειδόμενον ναυαγίαις ἐξ ἀμετρήτας ἁλὸς ἐν κρυοέσσᾳ δέξατο συντυχίᾳ I. 1.36

ναυαγία

• shipwreck, Hdt., Eur.