ναυβάτης

ναυβᾰτ-ης, ου, ὁ, (βαίνω)

• seafarer, seaman, Hdt. 1.143, A. Pers. 1011 (lyr.), S. Ph. 301, 540, Th. 1.121, Rev.Bibl. 14.290 (Megiste), etc.
• • II as Adj., ν. στρατός A. Ag. 987 (lyr.); ὁπλισμοί ib. 405 (lyr.); ν. στόλος S. Ph. 270; ν. λεώς E. IA 294 (lyr.); ν. ἀνήρ collective for ναυβάται, A. Pers. 375.

ναυβάτης, ὁ, der ein Schiff bestiegen hat, ein Schiffer ; ἀνήρ, Aesch. Pers. 367, öfter ; στρατός, Ag. 960 ; auch ὁπλισμοί, 393 ; νεὼς σῆς ναυβάτης, Soph. Phil. 536, öfter ; auch ναυβάτῃ στόλῳ, ih. 270 ; ναυβάταν λεών, Eur. I.A. 294, öfter ; Her. 1.143 u. Folgde ; ξένοι, Mietstruppen zur See, Thuc. 1.121.

ναυβάτης νᾰυ-βάτης, ου, ὁ, βαίνω

• • Ia "ship-goer," a seaman, Hdt., Aesch., Soph., etc.
  • IIas adj., ν. στρατός Aesch.; στόλος Soph., etc.