ναυαρχία
ναυαρχία, command of a fleet, office of ναύαρχος
ναυαρχ-ία, ἡ,
- command of a fleet, Th. 8.20, 33; period of such command, X. HG 1.5.1: pl., Arist. Pol. 1322b3.
- II naval supremacy, ib. 1274a12.
- III fleet, Lyc. 733.
ναυαρχία, ας (ἡ)
1 commandement d’un vaisseau ou d’une flotte, Thc. 8, 20 et 33 ; Xén. Hell. 1, 5, 1 ; 2, 1, 6 ||
2 suprématie maritime, Arstt. Pol. 2, 12, 5 ||
3 flotte, Lyc. 733.
Étym. ναύαρχος.
1. commando over de vloot;
2. heerschappij op zee.
ναυαρχία, ἡ, Befehl über ein od. mehrere Schiffe ; Thuc. 8.20 ; Arist. u. Folgde ; τῆς ναυαρχίας παρεληλυθυίας, als die Zeit seines Oberbefehls über die Flotte vorbei war, Xen. Hell. 1.5.1.
ναυαρχία, ἡ,
from ναύαρχος
- the command of a fleet, office of ναύαρχος, Thuc.: the period of his command, Xen.