νεοκατάστατος
νεοκατάστατος, newly settled
νεο-κατάστᾰτος, ον,
- newly settled, ἄνθρωποι Th. 3.93; βίος D.Chr. 30.27.
νεο·κατάστατος, ος, ον [κᾰστᾰ] nouvellement établi, Thc. 3, 93.
Étym. ν. καθίστημι.
νεοκατάστατος, neuerdings, eben erst eingesetzt, eingerichtet ; Thuc. 3.93 ἄνθρωποι, neue Ansiedler ; πόλις Poll. 9.18.
νεοκατάστατος
νεο-κατάστᾰτος, ον
καταστῆναι, aor2 of καθίστημι
- newly settled, Thuc.