νεοθήρευτος
νεο-θήρευτος, ον,
- = foreg., ἰχθύς Zen. 2.14, cf. Aët. 12.67.
νεο·θήρευτος, ος, ον, qu’on vient de prendre à la chasse, Zénob. 2, 14.
Étym. ν. θηρεύω.
νεοθήρευτος, frisch, eben erst gejagt, Zenob. 2.14.