νόμαιος

νόμ-αιος, α, ον, (νόμος) Ion. and later Gr. for νόμιμος,

• customary: νόμαια, τά, customs, usages, ξεινικὰ ν. Hdt. 1.135; Ἑλληνικὰ ν. Id. 2.91, al., cf. Max.Tyr. 38.3; λίθων λευκῶν νομαίων Inscr.Délos 290.206 (iii B.C.): sg., Hdt. 2.49.
• • • 2 prescribed by law, ἐκκλησία SIG 589.4 (Magn. Mae., ii B.C.), cf. GDI 5699 (Samos); ν. ἐπαραί ib. 5653c10 (Chios).

νόμαιος, gebräuchlich, herkömmlich ; ἄλλο τι νόμαιον, ein anderer Brauch, Her. 2.49 ; bes. im plur. häufig, ξεινικὰ νόμαια προσίενται, 1.135 ; Ἑλληνικοῖσι νομαίοισι χρᾶσθαι, 2.91, öfter, in weiterer Ausdehnung als νόμος genommen.

νόμαιος, α, ον νόμος

• customary: νόμαια, ων, τά, like νόμιμα, customs, usages, Hdt.