οἰκτίζω

οἰκτ-ίζω (pres. only in compd. κατ-), Att. fut. οἰκτιῶ A. Pr. 68 (κατ- S., etc.): aor. ᾤκτισα S. OT 1508:

• mostly poet., pity, have pity upon, c. acc. pers., A. l.c., S. l.c., etc.; τινὰ τῆς μικροψυχίας Arist. Mu. 391a22: c. acc. rei, πάθος οἰκτίσαι S. Tr. 855 (lyr.):—Med. in same sense, ἐπίδοι . . στόλον οἰκτιζομένα with pitying eye, A. Supp. 1031 (lyr.), cf. E. Hec. 720 (as v.l.), Th. 2.51.
• • • 2 Med. also, bewail, lament, τι E. IT 486, cf. Hel. 1053: abs., Din. 1.110: c. acc. cogn., οἶκτον οἰκτίζεσθαι utter a wail, A. Eu. 515 (lyr.), cf. E. Tr. 155 (anap.).

οἰκτίζω, = οἰκτείρω ; ὅπως μὴ σαυτὸν οἰκτιεῖς ποτε, Aesch. Prom. 68 ; οὕνεκʼ ᾤκτισεν ἡμᾶς, Suppl. 630 ; auch im med., wehklagen, Eum. 490 ; τινά, bemitleiden, Suppl. 1012 ; ἀλλʼ οἴκτισον σφᾶς, Soph. O.R. 1508, öfter, wie Eur., der aber häufiger das med. braucht, γυναικείοις ἂν οἰκτισαίμεθα κουραῖσι καὶ θρήνοισι, Hel. 1059, οἴκτους, οὓς οἰκτίζει, Tr. 155 ; τὸν θνήσκοντα ᾠκτίζοντο, Thuc. 2.51 ; οἰκτίζεσθαι neben δακρύειν, Din. 1.110 ; Sp.

οἰκτίζω οἶκτος

• • • 1to pity, have pity upon, c. acc., Aesch., Soph., etc.:— Mid. in same sense, Eur., Thuc.
    • 2in Mid. also, to bewail, lament, Eur.: absol. to express oneʼs pity, Eur.; οἶκτον οἰκτίζεσθαι to utter a wail, Aesch.