οἴκτιστος

οἴκτ-ιστος, η, ον, irreg. Sup. of οἰκτρός,

• most pitiable, lamentable, οἴ. … δειλοῖσι βροτοῖσιν Il. 22.76; θάνον οἰ. θανάτῳ Od. 11.412; Ἀτθίσιν οἰκτίστη, σὸν φάος, Ἠριγόνη Call. Aet. 1.1.4 [Fr. 178.4 Pf.]; οἴ. δὴ κεῖνο ἴδον Od. 12.258; οἴ. ἔλεγοι A.R. 2.782: neut. pl. οἴκτιστα as Adv., Od. 22.472: also in late Prose, Onos. 42.21, Luc. Anach. 11. Adv. -τως Phalar. Ep. 96.

οἴκτιστος, unregelmäßiger superl. zu οἰκτρός, unmittelbar von οἶκτος abgeleitet, der bejammernswerteste, jämmerlichste ; τοῦτο δὴ οἴκτιστον πέλεται δειλοῖσι βροτοῖσιν, Il. 22.76 ; λιμῷ δὲ οἴκτιστον θανέειν, Od. 12.342 ; οἴκτιστος θάνατος, 11.412, ὄλεθρος, 23.79 ; adv., ὅπως οἴκτιστα θάνοιεν, 22.472.

οἴκτιστος

[superl. fr. οἶκτος.]

• • 1

    The most pitiable, miserable or wretched : θανάτῳ Od. 11.412, Od. 24.34. Cf. Od. 23.79.

    Absol. : τοῦτʼ οἴκτιστον πέλεται δειλοῖσι βροτοῖσιν Il. 22.76. Cf. Od. 12.258, 342.

  • 2

    In neut. pl. οἴκτιστα as adv., in the most miserable or wretched wise : ὄπως οἴκτιστα θάνοιεν Od. 22.472.

οἴκτιστος : see οἰκτρός.

οἴκτιστος, η, ον irreg. Sup. of οἰκτρός (cf. αἰσχρός, αἴσχιστος)

• most pitiable, lamentable, Hom.:—neut. pl. οἴκτιστα as adv., Od.