πάρμονος
πάρ·μονος, v. παράμονος.
πάρμονος, poet. statt παράμομος, Pind. u. Theogn.
πάρμονος
- 1abiding σὺν θεῷ γάρ τοι φυτευθεὶς ὄλβος ἀνθρώποισι παρμονώτερος pr. N. 8.17