πίλεος
πίλεος, pileus
πίλεος, ὁ, (πῖλος)
- = Lat. pileus, cj. in Plb. 30.18.3; cf. πιλίον.
πίλεος, ου (ὁ) [ῑ] bonnet d’affranchi, à Rome, Pol. 30, 16, 3.
Étym. lat. pileus.
πίλεος, der pileus der römischen Freigelassenen, Pol. 30.16.3.