παράκαιρος
παράκαιρος, unseasonable, ill-timed
παρά-καιρος, ον,
- = foreg., Epich. 260, Men. Mon. 217, Clearch. 5, Luc. Nigr. 31; τὸ π. Lib. Or. 64.100. Adv. -ρως immoderately, Isoc. 1.9.
παρά·καιρος, ος, ον, c. le préc. Cléarq. (Ath. 514d) ; Luc. Nigr. 31, etc.
παράκαιρος, = παρακαίριος, Luc. Nigr. 31 (richtiger παρὰ καιρόν); nach B.A. 112.26 = ἄκαιρος, aus Epicharm. καὶ μάταιος τρυφή, Ath. XII.514d.
• Adv . zur Unzeit, πλοῦτον ἀγαπᾶν, Isocr. 1.9.
• Adv . zur Unzeit, πλοῦτον ἀγαπᾶν, Isocr. 1.9.
παράκαιρος
παρά-καιρος, ον,
- unseasonable, ill-timed, Luc.