παρακαταβάλλω

παρακατα-βάλλω,

• throw down beside, παρακάββαλον [Ep. for παρακατέβαλον] ἄσπετον ὕλην Il. 23.127; ζῶμα δέ οἱ πρῶτον παρακάββαλεν he put a waistband on him, ib. 683.
• • II make a claim to property together with a deposit (παρακαταβολή) to be forfeited in case of failure, IG 5(2).357.58 (Stymphalus), Foed.Delph.Pell. 4A 7; esp. at Athens,
  • • 1 in a διαδικασία κλήρου, of a claimant by descent, will, etc., as against collateral heirs, οὑτοσὶ παρακατέβαλε τοῦ κλήρου ὡς υἱὸς γνήσιος D. 44.42, cf. 43.5; ἑαυτῷ κατὰ δόσιν π. ls. 4.10, cf. Poll. 8.32, Harp. and Suid. s.v. παρακαταβολὴ καὶ παρακαταβάλλειν.
    • 2 of a claimant who enters a διαμαρτυρία μὴ ἐπίδικον τὸν κλῆρον εἶναι, Is. 6.12.
    • 3 of one who claims property as his own which has been confiscated to the state, Harp., Suid.
  • III Med., π. ψήφισμα annex a decree to their manifesto, Plb. 4.25.6.

παρακαταβάλλω, (βάλλω), eigtl. daneben niederwerfen, niederlegen ; παρακάββαλον ὕλην, Il. 23.127 ; ζῶμα δέ οἱ πρῶτον παρακάββαλεν, legte ihm einen Gürtel um, ib. 683 ; – παρακαταβάλλειν τινὰ τοῦ κλήρου, Dem. 43.5 Isae. 4.4 u. öfter in attischer Gerichtssprache, mit Einem um das Erbschaftsrecht streiten, wobei eine Geldsumme beim Gericht niedergelegt werden mußte, die verfiel, wenn der Prozeß verloren ging ; absolut, 6.12 ; Poll. 8.32 ; – παρακαταβάλλεσθαι ψήφισμα, Pol. 4.25.6, öffentlich auslegen.

†παρακαταβάλλω

[παρα- 2 + κατα- 1.]

3 sing. aor. παρακάββαλεν (καβ-, κατα-) Il. 23.683.

3 pl. παρακάββαλον Il. 23.127.

To throw down in readiness : ὕλην Il. 23.127.

In Il. 23.683 (ζῶμά οἱ παρακάββαλεν) the sense required seems to be put about him.

παρακαταβάλλω , aor. 2 παρακάββαλον: throw down beside one, ‘lay in oneʼs reach,’ Il. 23.167 and 683.

παρακαταβάλλω fut. -καταβαλῶ aor2 -κατέβαλον Epic -κάββαλον

• • Ito throw down beside, Il.; ζῶμα δέ οἱ παρακάββαλεν put a waistband on him, Il.
  • IIas Attic law-term, to make a special claim to property, when the claimant deposited a sum of money called παρακαταβολή, Dem.