παρασχηματίζω

παρασχημᾰτ-ίζω,

• change from the true form, transform, ὀνειδισμός ἐστι τῆς ἁμαρτίας παρεσχηματισμένος τὸ σκῶμμα Thphr. ap. Plu. QConv. 2.631e, cf. D.L. 6.9; ὁ βασιλεὺς . . θεὸς ἐν ἀνθρώποις παρεσχαμάτισται has been transformed into . ., Diotog. ap. Stob. 4.7.61.
• • • 2 in Gramm., form from another word by a slight change, Porph. in Cat. 69.20, Sch. Ar. Ach. 424, etc.; dub. sens. in Phld. Rh. 2.97 S.; παρασχηματίσας τῷ πατρί forming a derivative word (πατρίς) from πατήρ, Hierocl. p.50 A.:—Pass., A.D. Conj. 237.27; θηλυκῷ καὶ οὐδετέρῳ γένει Et.Gen. s.v. πλειότερος.
  • II speak incorrectly, Suid. s.v. σχηματιζόμενος.
  • • 2 make false pretences, Anon. ap. eund. s.v. παρασχηματίζειν.

παρασχηματίζω, die rechte, wahre od. eigentliche Gestalt abändern, umgestalten, Sp., wie DL. 6.9 ; – bes. von grammatischer Umwandlung eines Wortes, B.A. 842 ; Scholl., z.B. Ar. Ach. 424, – auch = entstellen durch die Rede, wie Suid. erkl., διεστραμμένα λέγειν.