παρατατικός
παρατατικός, extending, continuing
παρατᾰτικός, ή, όν,
- extending, continuing: χρόνος παρατατικός the imperfect, A.D. Synt. 10.19, al.; π. διάθεσις, προφορά, ib. 70.8, 262.16; incomplete, opp. συντελεστικός, S.E. M. 10.91: so in Adv. -κῶς, opp. συντελεστικῶς, Diod. ap. S.E. M. 10.101.
παρατατικός, ή, όν [τᾰ] qui marque la durée d’une action : π. χρόνος, D. Thr. 638, 24 ; ou simpl. ὁ παρατατικός, Dysc. Synt. p. 10, etc. le temps imparfait, propr. le temps qui marque une durée de l’action.
Étym. παρατείνω.
παρατατικός, ή, όν, ausspannend, ausdehnend, Sp.; sich daneben erstreckend, χρόνος, tempus imperfectum, Gramm.; – auch adv., S.Emp. adv.phys. 2.101.