παριτητέα

παρῐτ-ητέα, (πάρειμι (εἶμι ibo))

• one must come forward, ἐς τοὺς Λακεδαιμονίους Th. 1.72:—also παρῐτ-ητέον, Luc. Merc.Cond. 42, Them. Or. 26.313a.
• • II Adj. παριτητέος, α, ον, to be traversed, Philostr. Dial. 2.