παυστήρ
παυστήρ, one who stops, calms, a reliever
παυσ-τήρ, ῆρος, ὁ,
- one who stops or relieves, νόσου S. Ph. 1438, cf. El. 304, Alex. 240.9.
παυστήρ, ῆρος, adj. m. qui fait cesser, qui met fin à, gén. Soph. Ph. 1438 ; Alex. (Com. fr. 3, 493).
Étym. παύω.
παυστήρ, ῆρος, ὁ, der Aufhörenmachende, Stillende, Lindernde, Heilende, νόσου, Soph. Phil. 1438, El. 304 ; der Schlaf heißt παυστὴρ βροτείων νόσων, Alexis bei Ath. X.449e.
παυστήρ, ῆρος, ὁ,
παύω
- one who stops, calms, a reliever, νόσου Soph.