παύω

παύω, Il. 19.67, etc.: Ion. impf.

• παύεσκον Od. 22.315, S. Ant. 963 (lyr.): fut. παύσω Il. 1.207, etc.; Ep. inf. παυσέμεν (κατα-) 7.36: aor. ἔπαυσα 15.15, etc., Ep. παῦσα 17.602: pf. πέπαυκα D. 20.70, Antisth. Od. 10:—Med. and Pass., Ion. impf. παυέσκετο Il. 24.17: fut. παύσομαι Od. 2.198, Hdt. 1.56, S. OC 1040, Ph. 1424, E. Med. 93, etc.; πεπαύσομαι only S. Ant. 91, Tr. 587 (though held to be the true Att. form by Moer. p.293P.); παυσθήσομαι (v.l. παυθ-) Th. 1.81; later παήσομαι (ἀνα-) Apoc. 14.13: aor. ἐπαυσάμην Il. 14.260; ἐπαύθην, Ep. παύθην, Hes. Th. 533, Th. 5.91 (v.l. παυσθῇ), etc.; ἐπαύσθην Hdt. 5.94, etc.; later ἐπάην Choerob. in Theod. 2.141 H.: pf. πέπαυμαι Il. 18.125, A. Pr. 615, Hdt. 1.84, Ar. Pax 29, etc. (πεπάσθαι is f.l. in Vett.Val. 359.31):
• • I causal, make to end,
  • • 1 c. acc. only, bring to an end, check, sts. of persons, ἵνα παύσομεν ἄγριον ἄνδρα Il. 21.314, cf. S. Ant. 963 (lyr.), Ar. Eq. 330; stop or silence by death, Od. 20.274, S. OT 397:—Pass. and Med., take oneʼs rest, ἐνὶ κλισίῃ Il. 24.17, cf. Hdt. 9.52, etc.; cease, have done, Il. 8.295, Od. 4.103, etc.; of one singing or speaking, 17.359, Hdt. 7.8.δʹ: generally, Med. denotes willing, Pass. forced, cessation.
    • • b mostly of things, make an end of, stop, abate, χόλον, μένος, νεῖκος πολέμοιο, ῥόον, ὀδύνας, etc., Il. 19.67, 1.282, Od. 24.543, 5.451, Il. 16.528, etc.; μέριμναν Pi. I. 8(7).13 (s. v.l.); λύπας ᾠδαῖς π. E. Med. 197 (anap.), etc.; π. τόξον let the bow rest, Od. 21.279; π. τοὺς γάμους S. Ant. 575; πόντου σάλον E. El. 1242; π. τὸν νόμον annul it, Id. Or. 571; π. τὸν λόγον close it, X. Cyr. 8.6.7; τυραννίδα καταλύσαντα πεπαυκέναι D. 20.70; π. τείχη raze them, D.C. 69.9:—Pass., Th. 5.91, etc.
    • 2 c. acc. pers. et gen. rei, hinder, keep back, or give one rest, from a thing, π. Ἕκτορα μάχης, πόνοιο Ἀχιλῆα, Θάμυριν ἀοιδῆς, Πηνελόπειαν κλαυθμοῖο, Il. 15.15, 21.137, 2.595, Od. 4.801; π. τινὰ ἀλκῆς, ἄλης, καμάτοιο, ὀδυνάων, Il. 15.250, Od. 15.342, 5.492, Il. 4.191; so π. χεῖρας πολέμοιο 21.294; ὀρχηθμοῖο πόδας Od. 23.298; π. τινὰ τῆς βοῆς S. El. 798; τῆς ὕβρεως Ar. Av. 1259; τῆς λυγγός Pl. Smp. 185d; τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀμα θίας Id. Lg. 784c; τῶν ἐπιθυμιῶν X. Mem. 1.2.5; [τῆς νόσου] IG 42(1).121.71 (Epid., iv B. C.); π. τινὰ τῆς βασιληΐης depose one from being king, Hdt. 1.123; τινὰ τῆς ἀρχῆς, τῆς στρατηγίας, X. Cyr. 8.6.3, HG 6.2.13; τῆς ἔξω ξυμμαχίας τινάς Th. 3.65; also π. τινὰ ἐκ κακῶν S. El. 987; τινὰ ἀπὸ παιδαγωγῶν X. Lac. 3.1; with acc. unexpressed, αἴ κέ ποθι Ζεὺς . . παύσῃ ὀϊζύος Od. 4.35; φάρμαχʼ ἅ κεν παύσῃσι . . ὀδυνάων Il. 4.191:—Pass. and Med., rest or cease from a thing, πολέμοιο, μάχης, ἔργων, πόνου, γόοιο, κλαυθμοῦ, ὀδυνάων, κλαγγῆς, etc., 21.432, 467, Od. 4.683, 24.384, 9.540, 17.7, 4.812, Il. 2.100, etc.; τῆς μάχης, τοῦ δρόμου, Hdt. 1.74, 4.124; γόων E. Med. 1211; τῆς ὀργῆς Lys. 19.6; φιλανθρώπου τρόπου A. Pr. 11; παύεσθαι ἀρχῆς to be deposed from, or reach the term of, office, Hdt. 1.56, cf. 6.66, IG 1(2).114.46; ἐκ μεγάλων ἀχέων παυσαίμεθʼ ἄν Ar. Ra. 1531 (lyr.); ἐκ τρόχων πεπαυμένοι E. Med. 46, cf. El. 1108.
    • 3 c. pres. part., stop a person from . ., π. τινὰ ἀριστεύοντα stop him from doing bravely, Il. 11.506; τὸν ἄνδρα παῦσον ταῦτα ποιεῦντα Hdt. 5.23; γελῶντας ἐχθροὺς π. S. El. 1295; παύσω δέ σʼ ὄντʼ ἄπαιδα E. Med. 717:—Pass. and Med., leave off doing . ., ὅθʼ ὕπνος ἕλοι, παύσαιτό τε νηπιαχεύων when he stopped playing, Il. 22.502, cf. A. Pr. 615, Ag. 1047, Hdt. 1.133, etc.; of things, ἄνεμος μὲν ἐπαύσατο . . θύων Od. 12.400: the part. is freq. to be supplied, αἷμα, φλόξ, ἄνεμος ἐπαύσατο, the blood stopped [flowing], the fire [burning], the wind [blowing], Il. 11.267, 23.228, Od. 12.168, etc.; so Ῥοδώπιος πέρι πέπαυμαι (sc. λέγων) Hdt. 2.135, cf. 7.10.
    • 4 less freq. c. inf., stop a person from . ., ἔμʼ ἔπαυσας ἐπὶ Τρώεσσι μάχεσθαι Il. 11.442; ῥαψῳδοὺς ἔπαυσε ἀγωνίζεσθαι Hdt. 5.67, cf. 7.54: sts. with μή inserted, θνητούς γʼ ἔπαυσα μὴ προδέρκεσθαι μόρον A. Pr. 250; παύσας ὑμᾶς μὴ λίαν ἐξαπατᾶσθαι Ar. Ach. 634; also π. τὸ μὴ προσελθεῖν . . τὴν ὁλκάδα Th. 7.53; π. τοῦ . . εἶναι Pl. R. 416c.
    • • b Med. c. inf., Batr. 193, AP 6.21.8, and later Prose, as Plu. Apophth. Lac. 2.216d.
    • 5 Med., yield, give, of timber, opp. ἵστασθαι, Thphr. HP 5.6.3.
  • II intr. in imper. παῦε, cease, leave off (παύου is rare, S. Ichn. 359, Ephipp. 5.20, Luc. Im. 2), παῦε μάχης Hes. Sc. 449 codd., cf. h.Cer. 351; παῦε γόοιο Epigr.Gr. 320.5 (Thyatira): mostly abs., παῦε stop! have done! be quiet! παῦε, μὴ λέξῃς πέρα S. Ph. 1275, cf. Ar. V. 1208, Ra. 122, 269, Pl. Phdr. 228e; παῦε, παῦε, μὴ βόα Ar. Av. 1504, cf. V. 1194; also παῦε, παῦε τοῦ λόγου Id. Ra. 580; παῦε, παῦʼ ὀρχούμενος Id. Pax 326; παῦʼ ἐς κόρακας Id. Ach. 864, where the other Verbs are pl.; παῦ, apoc. for παῦε, παῦ, μηδὲν ὄμνυʼ Men. Sam. 96, cf. Ael.Dion. Fr. 275, etc.: also imper. Med., παῦσαι λέγουσα E. Hipp. 706; παῦσαι φαρμακοπωλῶν Ar. Fr. 28; π. μελῳδοῦσʼ Com.Adesp. 601; π. δυσωνῶν Pl.Com. 224, cf. Theopomp.Com. 62, Philetaer. 6, Philem. 213.1; παύσασθε νοῦν ἔχοντες (leg. λέγοντες) Men. 482.1.

παύω, fut. παύσω, fut. med. παύσομαι, wofür aber die besseren Attiker πεπαύσομαι vorgezogen haben sollen, vgl. Pierson Moer. p. 293 ; perf. pass. πέπαυμαι (πέπαυσμαι v.l. bei Her. 1.84 Plat. Prot. 328d); aor. med. ἐπαυσάμην, aor. pass. ἐπαύθην, Hes. Th. 533 Her. 1.130 ; attisch ἐπαύσθην, wie auch Her. 6.66 ohne alle Variante steht ; παυθήσεται ὁ πόλεμος, Thuc. 1.81 ; nach Choerobosc. in B.A. p. 1324 auch ἐπάην, was auf eine Form ΠαϜ führt;
1) act., machen, daß Einer aufhört, abläßt, besänftigen, beendigen ; von Personen, ἄγριον ἄνδρα, Il. 21.314, ἀριστεύοντα, 11.506 ; zur Ruhe bringen, d.i. töten, Od. 20.274 ; vgl. Soph. O.R. 397 ; παύεσκε μὲν γὰρ ἐνθέους γυναῖκας εὔϊόν τε πῦρ, Ant. 963 ; Ar. Eq. 330, 877 ; – von Sachen, χόλον, μένος, νεῖκος, πόλεμον, ῥόον, ὀδύνας u. dgl., Hom. oft, z.B. Il. 1.283, 16.528, 19.67 ; τόξον, den Bogen ruhen lassen, Od. 21.279 ; ἔπαυσέ μοι μέριμναν, Pind. I. 7.13, wie τὰ μὲν παύσατε ib. 35 ; vgl. Soph. El. 795 ; ᾍδης ὁ παύσων τούσδε τοὺς γάμους ἔφυ, Ant. 575 ; δράσας δʼ ἐγὼ δεινὰ τόνδʼ ἔπαυσα τὸν νόμον, Eur. Or. 571 ; λύπας ᾠδαῖς, Med. 197 ; Ar. Plut. 136 ; u. einzeln in Prosa, τότε μὲν ἔπαυσε τὸν λόγον, Xen. Cyr. 8.6.7 ; τυραννίδα, Dem. 20.70 ; auch τὰ τείχη, zerstören, DC. 69.9. – Häufig tritt noch ein inf. dazu, die Handlungen od. Zustände ausdrückend, denen ein Ende gemacht wird, ἔμʼ ἔπαυσας ἐπὶ Τρώεσσι μάχεσθαι, du hast gemacht, daß ich aufhörte mit den Troern zu kämpfen, Il. 11.442 ; θνητοὺς ἔπαυσα μὴ προσδέρκεσθαι μόρον, Aesch. Prom. 248 ; Ag. 995 ; Ar. Ach. 634 ; ῥαψῳδοὺς ἔπαυσε ἀγωνίζεσθαι, Her. 5.67, 7.54 ; bei den Attikern gewöhnlicher ein partic., um auszudrücken, daß Jemand in einer Tätigkeit oder einem Zustande unterbrochen wird, γελῶντας ἐχθροὺς παύσομεν τῇ νῦν ὁδῷ, Soph. El. 1295, wir werden die Feinde als Lachende aufhören machen, machen daß sie aufhören zu lachen ; παύσω δέ σʼ ὄντʼ ἄπαιδα, Eur. Med. 717 ; u. in Prosa, τὴν φιλοσοφίαν παῦσον ταῦτα λέγουσαν, Plat. Gorg. 482a, u. A. – Eine andere Vrbdg ist τινά τινος παύειν, machen, daß Einer davon absteht, ihn wovon abbringen, od. machen, daß er wovon ausruht od. sich erholt ; so Hom. oft in Vrbdgn wie παύειν τινὰ ἀλκῆς, ἄλης, χάρμης, καμάτου, ὀϊζύος, ὀδυνάων, Ἕκτορα μάχης, Ἀχιλῆα πόνοιο, Θάμυριν ἀοιδῆς, Πηνελόπειαν κλαυθμοῖο ; παῦσαν ἄρʼ ὀρχηθμοῖο πόδας, παῦσαν δὲ γυναῖκας, Od. 23.298. So auch Tragg.: εἰ τήνδʼ ἔπαυσας τῆς πολυγλώσσου βοῆς, Soph. El. 798 ; παύσω ψόγου σε, Eur. Hel. 1292 ; ἔμελλον ἄρα παύσειν ποθʼ ὑμᾶς τοῦ κοάξ, Ar. Ran. 268 ; u. in Prosa, εἰ μή τις παύσει τὰ σὰ παιδικὰ τούτων τῶν λόγων, Plat. Gorg. 481e ; τῆς λυγγός, Symp. 185d ; τινὰ προμηθίας, Antiph. 2 γ 3 ; τινὰ ὕβρεως, Isocr. 5.34, wie Ar. Av. 1259 u. Xen. Hell. 3.5.5 ; τινὰ τῆς ἀρχῆς, τῆς στρατηγίας, Einen seines Amtes entsetzen, 6.2.13, Cyr. 8.6.3 ; τῶν ἐπιθυμιῶν τινα, Mem. 1.2.5. – Seltener steht der gen. allein, αἴ κε Ζεὺς παύσῃ ὀϊζύος, ob Zeus ein Ende machte des Elends, Od. 4.35.
2) med. und pass., durch sich selbst od. durch einen Andern bestimmt, bewogen, nach eigenem Willen, aus freiem Entschluß, od. in Folge einer hemmenden Einwirkung aufhören, ablassen, nachlassen, von Personen u. Sachen ; absolut, oft bei Hom.; τῆμος πυρκαϊὴ ἐμαραίνετο, παύσατο δὲ φλόξ, Il. 23.228 ; ἄνεμος ἐπαύσατο Od. 12.168, wie Her. 7.193 ; ruhen, ausruhen, ἐν κλισίῃ, Il. 24.17 ; Her. 9.52 ; vom Sänger, aufhören zu singen, schweigen, Od. 17.359, wie vom Redner, aufhören zu sprechen, Her. 7.9.3 ; übh. sich ruhig, untätig verhalten, 1.83 ; πέπαυται δʼ ἔχθος, Aesch. Spt. 920 ; Suppl. 573 ; παύσασθʼ ἄνακτες, Soph. O.R. 631 ; παυσαμένου Παυσανίου, da er aufhörte, schwieg, Plat. Symp. 185c ; Folgde : auch παυσαμένης τῆς πλημμυρίδος, Strab. 9.2.18. – Häufig c. partic., welches die Handlung od. den Zustand ausdrückt, der aufhört, ὅθʼ ὕπνος ἕλοι, παύσαιτό τε νηπιαχεύων, wenn er als Spielender aufhörte, zu spielen aufhörte, Il. 22.502 ; πέπαυμαι τοὺς ἐμοὺς θρηνῶν πόνους, Aesch. Prom. 618, vgl. Pers. 492, Ag. 1017 ; παῦσαι πλέκουσα, Eur. Ion 1410 ; παύσομαι σʼ αἰνῶν, Or. 1161 ; Ar. Av. 859, 889 u. öfter, wie Her., ἐσθίοντας ἂν οὐ παύεσθαι, 3.133, 9.93 u. öfter ; Plat. Gorg. 491a ; Xen. Cyr. 7.2.7 u. öfter, u. Folgende, οὔποτε πεπαύσονται πολεμοῦντες S.Emp. adv.log. 2.184. – Die Vrbdg mit dem inf. wird von den Atticisten verworfen, sie findet sich Batrach. 190, Ar. Ach. 634, Her. 7.54, bei Plut. u. a.Sp., vgl. Schaefer zu Schol. Par. Ap.Rh. 3.48. – Auch wie beim act. c. gen. der Sache, wovon abstehen, ablassen, womit aufhören, παύσασθαι πολέμοιο δυσηχέος, Il. 7.376, παυσώμεσθα μάχης καὶ δηϊοτῆτος, 7.290, παύσεσθον κλαυθμοῖο γόοιό τε, Od. 21.228 ; Hes. O. 175, Th. 553 ; παυσάμενοι κακῶν, Pind. I. 7.7 ; φιλανθρώπου δὲ παύεσθαι τρόπου, Aesch. Prom. 11 ; ἀρτίως πεπαυμένην κακῶν ἀτρύτων, Soph. Aj. 787 ; Eur. Med. 1211 ; Ar. Nub. 934 ; u. in Prosa häufig, τῆς μάχης ἐπαύσαντο, Her. 1.74, τοῦ δρόμου, 4.124, θορύβων καὶ ταραχῆς, Plat. Polit. 273a, Symp. 188e u. Folgde ; ἔργων, πλησμονῆς, Xen. Mem. 2.11.14 ; selten παύομαι ἐκ μεγάλων ἀχέων, Ar. Ran. 1531 ; vgl. Eur. El. 1108 ; περί τινος, Her. 2.135.
3) Zuweilen steht auch das act. in intr. Bdtg = παύομαι, aufhören, ablassen, abstehen, μνηστῆρες δʼ ἄμυδις κάθισαν καὶ παῦσαν ἀέθλων, Od. 4.659, Bekker μνηστῆρας, wie schon alte Erklärer gelesen haben ; ἀλλʼ ἄγε, παῦε μάχης, Hes. Sc. 449 ; H.h. Cer. 351 ; u. so bes. im imperat., παῦε, παῦε τοῦ λόγου, Ar. Pax 326 ; auch παῦʼ ἐς κόρακας, Ach. 864 ; u. absolut, παῦε, μὴ λέξῃς πέρα, höre auf, schweige, Soph. Phil. 1275 ; Ar. Vesp. 1194, 1208 ; παῦε, παῦε, μὴ βόα, Av. 1504, vgl. Plat. Phaedr. 228e.

παύω

Pa. iterative παύεσκον Od. 22.315.

1 pl. aor. subj. παύσωμεν Il. 7.29.

3 sing. pa. iterative mid. παυέσκετο Il. 24.17.

1 pl. aor. subj. παυσώμεσθα Il. 7.290.

(ἀνα-, ἀπο-, κατα-, μεταπαύομαι).

• I
• • 1

    To cause to cease from action, stop the activities of, give pause to, lay restraint upon, stop : παῦσεν ἀριστεύοντα (stopped him in his career as he was ...) Il. 11.506. Cf. Il. 21.314 : Od. 22.315.

    Contextually, to kill, slay Od. 20.274.

    With inanimate object : [ποταμὸς] παῦσεν ἑὸν ῥόον Od. 5.451. Cf. Od. 10.22.

    Sim.: παῦσαι τόξον (no longer let it go round, lay it aside) Od. 21.279.

    With genit. of that from which one is stopped or restrained : ἀοιδῆς Il. 2.595. Cf. Il. 3.150, Il. 5.909, Il. 12.389, Il. 15.15, Il. 21.294, etc. : Od. 4.659, 801, Od. 23.298, Od. 24.42.

    With infin. : ἔμʼ ἔπαυσας μάχεσθαι Il. 11.442.

  • 2

    To cause to cease, bring to an end, stop, restrain, curb : χόλον Il. 1.192, πόλεμος πέπαυται Il. 3.134. Cf. Il. 1.207, 282, Il. 7.29, 331, Il. 9.459, Il. 15.72, Il. 16.528, Il. 19.67 : Od. 24.543.

  • 3

    To give relief or deliverance (from something).

    With genit. : αἴ κέ ποθι Ζεὺς παύσῃ ὀϊζύος Od. 4.35. Cf. Il. 4.191 : Od. 5.492, Od. 15.342.

• II

  In mid.

• • 1

    To cease from action, give up or abandon a course of action, make pause, desist, give over : παύσατο χωόμενός περ Il. 14.260. Cf. Il. 8.295, Il. 9.260, Il. 21.373, 384, Il. 23.823 : εὖτʼ ἐπαύετʼ ἀοιδός Od. 17.359. Cf. Od. 2.169, Od. 4.103, Od. 6.174, Od. 16.405, 433, Od. 20.110.

    Of conditions or inanimate things, to cease, abate : παύσαθʼ αἷμα (ceased to flow) Il. 11.267, 848, ασθμα καὶ ἱδρὼς παύετο Il. 15.242. Cf. Il. 23.228 : Od. 5.384, 391, Od. 12.168.

    To refrain from action, pause : παύεσθαί σε κέλομαι (to think twice about it) Il. 3.434.

    With genit. of that from which one desists : ἐπεὶ παύσαντο πόνου Il. 1.467. Cf. Il. 2.100, Il. 7.290, Il. 18.125, Il. 20.43, etc. : παύσεσθαι μνηστύος Od. 2.198, παυομένῳ δόρποιο (rising from table) Od. 19.402. Cf. Od. 4.683, 812, Od. 8.540, Od. 13.180, Od. 16.278, etc.

    With pple. : ὅτε παύσαιτο νηπιαχεύων Il. 22.502. Cf. Od. 12.400, 426.

  • 2

    To rest : ἐνὶ κλισίῃ παυέσκετο Il. 24.17.

    To find relief or deliverance, get rest (from something).

    With genit.: ἐλπόμενοι παύσασθαι πολέμοιο Il. 3.112. Cf. Il. 21.432.

παύω (aor. (ἔ）παυσε(ν); παύσατε: med. παυσάμενοι; παύσασθαι.)

• • a act.
  • • α stop, put an end to πεντάκις Ἰσθμοῖ στεφανωσάμενος, Νεμέᾳ δὲ τρεῖς ἔπαυσε λάθαν Σαοκλείδαʼ N. 6.20 ἀλλʼ ἐμοὶ δεῖμα μὲν παροιχόμενον καρτερὰν ἔπαυσε μέριμναν (καρτερᾶν μεριμνᾶν coni. Bergk) I. 8.12 “ἀλλὰ τὰ μὲν παύσατε” I. 8.36 παῦσέν [τʼ] ἔργʼ ᾀναιδῆ fr. 140a. 59 (33).
    • β hinder οὐδέ μίν ποτε φόβος ἀνδροδάμας ἔπαυσεν ἀκμὰν φρενῶν did not blunt the keen edge of his temper N. 3.39
  • b med., c. gen., cease from παυσάμενοι δʼ ἀπράκτων κακῶν I. 8.7 στῆναι μὲν οὐ θέμις οὐδὲ παύσασθαι φορᾶς (sc. δελφῖνι) ?fr. 358.
  • c frag. ]παυσεν Δ. 4. g. 3.

παύω , inf. παυέμεναι, ipf. iter. παύεσκον, fut. part. παύσουσα, aor. ἔπαυσα, παῦσε, mid. παύομαι, ipf. iter. παυέσκετο, aor. ἐπαύσατο, perf. πέπαυμαι, plup. ἐπέπαυτο: cause to cease or leave off, stop (τινά τινος), mid., cease, stop, leave off, rest from (τινός), also w. part., Il. 11.506; inf., Il. 11.442.

παύω

• • ICausal, to make to cease:
  • • 1of persons, to bring to an end, check, make an end of (by death), Hom., etc.:—Pass. and Mid. to take oneʼs rest, rest, cease, have done, Il.:—also of things, to make an end of, stop, abate, Il., etc.; π. τόξον to let oneʼs bow rest, Od.; π. τὸν νόμον to annul it, Eur.; π. τυραννίδα to put it down, Dem.
    • 2c. acc. pers. et gen. rei, to make to rest, stop, hinder, keep back from a thing, π. Ἕκτορα μάχης, etc., Hom., etc.: —π. τινὰ τῆς βασιλείας to depose one from being king, Hdt., etc.:—Pass. and Mid. to leave off from, rest or cease from, πολέμου Hom., etc.; τῆς μάχης Hdt., etc.; ἐκ τρόχων πεπαυμένοι at rest from play, Eur.
    • 3rarely c. gen. rei only, αἴ κέ ποθι Ζεὺς παύσηι ὀϊζύος oh that Zeus would make an end of woe! Od.; φάρμαχʼ, ἅ κεν παύσηισι ὀδυνάων Il.
    • 4c. part. praes. to stop a person from doing or being, π. τινὰ ἀριστεύοντα to stop him from being first, Il., Attic:—Pass. and Mid. to leave off doing or being, ἄνεμος μὲν ἐπαύσατο θύων left off blowing, Od.; the partic. omitted, αἷμα ἐπαύσατο the blood stopt [flowing], Il., etc.
    • 5inf. for part., ἔμʼ ἔπαυσας μάχεσθαι Il.; with μή inserted, θνητούς γʼ ἔπαυσα μὴ προδέρκεσθαι Aesch.
  • IIintr. in imperat., παῦε cease, leave off, Soph., Ar.; so, παῦε, παῦε τοῦ λόγου Ar.