πινυτόφρων
πινυτόφρων, of wise
πῐνῠτό-φρων, ονος, ὁ, ἡ,
- of wise or understanding mind, of Odysseus, Q.S. 14.630, AP 3.8 (Inscr. Cyzic.); εὐμαθίη ib. 7.22 (Simm.); σιγή APl. 16.325 (Jul.); ingenious, εὐχωλή (of an acrostic) Puchstein Epigr.Gr. p.10; νοῦς Jul. Caes. 319a; restd. in Epic.Alex.Adesp. 7.19.
πινυτό·φρων, ων, ον, gén. ονος [ῐῠ] à l’esprit inspiré, sage, prudent, Anth. 3, 8 ; 7, 22 ; A. Pl. 325.
Étym. πινυτός, φρήν.
πινυτόφρων, ον, verständiges Sinnes ; Odysseus, AP III.8 ; σιγή, Iul. Aeg. 34 (Plan. 325).
πινυτόφρων
πῐνῠτό-φρων, ονος, ὁ, ἡ,
φρήν
- of wise or understanding mind, Anth.