πιστευτέον

πιστ-ευτέον,

• one must trust, Pl. Ti. 20b, 40e, Arist. GA 760b31, Str. 15.1.34.
• • II one must believe, Plb. 12.11.3, Str. 1.3.1; τῷ θρυλουμένῳ Longin. 44.2; εἰ τοῦτο π. κατʼ ἐκείνου Aristid. Or. 20(21).9: in pl. -ευτέα, οὐκέτι π. τῶν νῦν οὐδενί Luc. Tim. 48.