Logeion | πιστεύω

πιστ-εύω, fut. -εύσω: plpf. πεπιστεύκειν Act.Ap. 14.23: (πίστις):—

trust, put faith in, rely on a person, thing, or statement, τινι Hdt. 1.24; τῷ λόγῳ Id. 2.118, cf. S. El. 886, etc.; π. θεῶν θεσφάτοισι A. Pers. 800; τῇ τύχῃ Th. 5.112; σφίσιν αὐτοῖς Id. 3.5; ταῖς ἀληθείαις D. 44.3; [σημείοις] Antipho 5.81; π. τινὶ περί τινος Arist. EN 1157a21; ὑπὲρ τῶν ὅλων Plb. 2.43.2: with neut. Adj. or Pron., λόγοις ἐμοῖσι πίστευσον τάδε believe my words herein, E. Hel. 710; τοῦτʼ . . Αἰγυπτίοις πιστεῦσαι δεῖ Arist. Mete. 343b10; μὴ πάντα πειρῶ πᾶσι πιστεύειν Men. Mon. 335: later with Preps., π. ἐν τῷ Θεῷ, ἐν τῷ εὐαγγελίῳ, LXX Ps. 77(78).22, Ev.Marc. 1.15; π. εἰς τὸν Θεόν Ev.Jo. 14.1, al.; εἰς τὸ ὄνομά τινος ib. 1.12; π. ἐπὶ τὸν Κύριον Act.Ap. 9.42: abs., believe, περὶ μὲν τούτου . . οὔτε ἀπιστέω οὔτε ὦν π. τι λίην Hdt. 4.96; χαλεπὰ παντὶ ἑξῆς τεκμηρίῳ πιστεῦσαι although it is hard to believe every single bit of evidence about them, Th. 1.20: c. acc. cogn., π. δόξαν entertain a confident opinion, Id. 5.105:—Pass., to be trusted or believed, ἄνδρες ἄξιοι πιστεύεσθαι Pl. La. 181b, cf. Ep. 309a, X. Cyr. 4.2.8; πιστευθῆναι ὑπό τινος enjoy his confidence, ib. 6.1.39, cf. An. 7.6.33; π. παρά τινι D. 23.4, 58.44; πρός τινας Id. 20.25; ὡς πιστευθησόμενος as if he would be believed, Id. 27.54, cf. 36.43; π. ὡς δημοτικὸς ὤν Arist. Pol. 1305a28; πιστεύονται [οἱ λόγοι] Id. EN 1172b6; ἐπιστεύοντο ἃ ἔλεγον they were believed in what they said, D. 32.4; πρόγνωσιν ἐπεπίστευντο were believed to possess foreknowledge, J. AJ 17.2.4.
- - 2 comply, ὡς οὐχ ὑπείξων οὐδὲ πιστεύσων λέγεις; S. OT 625, cf. 646; opp. ἀπιστέω, Id. Tr. 1228.
  - 3 c. inf., believe that, feel confident that a thing is, will be, has been, E. HF 146; ἀληθῆ εἶναι Pl. Grg. 524a, cf. R. 450d; ὃς ἂν γνώμῃ πιστεύῃ τῶν ἐναντίων προὔχειν Th. 2.62; προέσθαι τὴν προῖκʼ οὐκ ἐπίστευσεν D. 30.7; π. ὡς . ., ὅτι . ., X. Hier. 1.37, Arist. Ph. 254a3, al.: the inf. is sts. omitted, τὰ μὲν οὐ πιστεύουσιν οἱ νέοι (sc. εἶναι or γεγονέναι) Id. EN 1142a19, cf. APr. 68b13, GA 716a7:—Pass., παρὰ Διὸς . . οἱ νόμοι πεπιστευμένοι ἦσαν γεγονέναι Pl. Lg. 636d; πιστευθεὶς ἀληθεύσειν believed sure to . ., X. An. 7.7.25; ὁ ἥλιος . . πεπίστευται εἶναι μείζων τῆς οἰκουμένης Arist. de An. 428b4; πρῶτοι νόμοις ἐγγράπτοις χρήσασθαι πεπιστευμένοι Str. 6.1.8: without inf., πιστευθείσης εἱμαρμένης αἴρεται πᾶσα νουθεσία Diog.Oen. 33, cf. 23.
  - 4 c. dat. et inf., τοῖσι ἐπίστευε σιγᾶν to whom he trusted that they would keep silence, Hdt. 8.110, cf. X. Cyr. 3.3.55, Lys. 19.54.
  - 5 have faith, Act. Ap. 2.44, 19.18, etc.
- II π. τινί τι entrust something to another, τινὶ ἡγεμονίαν, χρήματα, X. Mem. 4.4.17, Smp. 8.36; τὰν ὠνὰν τῷ θεῷ GDI 1684, al. (Delph.); γυναικὶ μὴ πίστευε τὸν . . βίον Men. Mon. 86; also περὶ τῶν ἐμῶν τούτῳ ἀξιῶ πιστεύειν ὑμᾶς Lys. 30.7:—Med., have entrusted to one, ἀρχήν Berichte der russ. Akad. für Gesch. der materiellen Kultur 4.82 (Olbia, ii/iii A.D.):—Pass., πιστεύεσθαί τι to be entrusted with a thing, have it committed to one, παρά or ὑπό τινος, Plb. 3.69.1, Phylarch. 24J., cf. Vett.Val. 65.3: c. inf., πιστευθέντας τοῖς ἐχθροῖς διαφθείρειν Arist. Pol. 1287a39 (nisi leg. πεισθέντας): c. gen., πιστευθεὶς τῆς Κύπρου Plb. 18.55.6, cf. 6.56.13, D.S. 12.15, etc.

πιστεύω :

I intr.

1 croire en, se confier à, se fier à ou dans : τινί, Hdt. 1, 24, etc. ; Eschl. Pers. 800 ; Thc. 3, 5, etc. ; se fier à qqn, se confier en qqe ch. ; au pass. être traité avec confiance, recevoir des témoignages de confiance, Xén. Cyr. 4, 2, 8 ; ὑπό τινος, Xén. An. 7, 6, 33, etc. ; ou παρά τινι Dém. 622, 12, etc. de qqn ||

2 croire à, ajouter foi à : τινί, Soph. El. 886 ; Plat. Leg. 798d, etc. à ce que dit qqn ; τινί τι, Eur. Hel. 710, croire à qqe ch. de qqn ; τι, Soph. O.R. 646, etc. croire à qqe ch. ; abs. Soph. O.R. 625 ; avec une prop. inf. à l’inf. prés. Thc. 2, 22 ; Plat. Gorg. 524a, etc. ; à l’inf. fut. Xén. An. 7, 7, 47, etc. ; à l’inf. ao. Xén. An. 1, 9, 8, etc. ; avec ὅτι, Plut. M. 210d, croire que, etc. au pass. être cru, avoir créance auprès de qqn, Xén. Cyr. 5, 3, 17 ; ὑπό τινος, Plat. Lach. 181b, être cru par qqn ; avec un inf. : πιστευθεὶς ἀληθεύσειν ἃ ἔλεγες, Xén. An. 7, 7, 25, on avait la confiance que tu disais vrai ; avec un suj. de chose, Plat. Leg. 636d, etc. ||

3 croire à la réalité de : εἰς Θεόν, ἐπὶ τὸν Κύριον, NT. Ap. 9, 42, etc. croire en Dieu, en le Seigneur ||

II tr. confier : τινί τι, Plut. M. 519e ; Ath. 341a, etc. qqe ch. à qqn ; ἑαυτόν τινι, Lys. 183, 36, se confier à qqn ; au pass. recevoir en dépôt : τι, Plat. Ep. 309a, qqe ch. ; τινος, Pol. 18, 38, 6, etc. ; DS. 12, 15 ; 14, 66, etc. recevoir le dépôt de qqe ch. ; ou avec περί et le gén. : π. περί τινος, Plut. Alc. 22, m. sign. ; avec un double rég. : τι παρά τινος, Pol. 3, 69, 1 ; ou τι ὑπό τινος, Ath. 593c, recevoir en dépôt qqe ch de qqn ||

➳ Pl. q. pf. πεπιστεύκειν, NT. Ap. 14, 23.

Étym. πιστός.

πιστεύω [πιστός]
1. vertrouwen stellen in, vertrouwen op; met dat.: οὔτε ἐπίστευσαν σφίσιν αὐτοῖς evenmin vertrouwden zij op zichzelf Thuc. 3.5.2; τοῖσι ἐπίστευε τὴν ἀληθείην ἐρέειν (anderen) in wie hij vertrouwen stelde dat ze de waarheid zouden spreken Hdt. 4.44.1; met dat. en acc. v.h. inw. obj.: μεγάλα πιστεύσαντ’ ἐμοί in mij in belangrijke zaken vertrouwen gesteld hebbend Soph. Tr. 1228; πιστευθεὶς ὡς δημοτικὸς ὤν vertrouwd als vriend van het volk Aristot. Pol. 1305a28.
2. geloven, geloof hechten aan; met dat. van zaak: πιστεύσαντες τῷ λόγῳ τῷ πρώτῳ geloof schenkend aan het oorspronkelijke verhaal Hdt. 2.118.4; π. θεῶν ... θεσφάτοισιν vertrouwen stellen in de spreuken van de goden Aeschl. Pers. 800; met acc. n.: πίστευσον ... τάδε hecht hier geloof aan Soph. OT 646; later met prep. geloven in (de werkelijkheid van iets): π. εἰς τὸν Θεόν in God geloven NT Io. 16.1; π. ἐν τῷ εὐαγγελίῳ geloven in het evangelie NT Marc. 1.15; abs. οἱ πιστεύοντες de gelovigen; οἱ πιστεύσαντες die tot geloof zijn gekomen NT Act. Ap. 2.44; οἱ πεπιστευκότες de trouwe gelovigen NT Act. Ap. 19.18.
3. geloven (dat iets waar is), erop vertrouwen (dat); met inf.: πιστεύων δὲ ὀρθῶς γιγνώσκειν περὶ τοῦ μὴ ἐξιέναι overtuigd dat zijn visie om niet uit te rukken, juist was Thuc. 2.22.1; met acc. en inf.: ταῦτα ... πιστεύσαντες εἶναι ἀληθέα gelovend dat deze dingen waar waren Hdt. 6.105.3; met acc. en inf. fut.: διὰ τὸ αἰσχρὸν δὴ βοηθήσειν ὑμῖν πιστεύετε αὐτούς jullie vertrouwen erop dat zij uit eergevoel jullie te hulp zullen komen Thuc. 5.105.3; οὐδ’ ἂν τούτοις ἐπίστευον ἐμμόνοις ἔσεσθαι ik zou er niet op vertrouwen dat deze mannen betrouwbaar zullen zijn Xen. Cyr. 3.3.55; πιστευθεὶς ἀληθεύσειν ἃ ἔλεγες omdat men geloofde dat jij zou waarmaken wat jij zei Xen. An. 7.7.25; met inf. aor.: ἐπίστευε μηδὲν ἂν παρὰ τὰς σπονδὰς παθεῖν men geloofde dat men niets dat in strijd met het verdrag was, mee zou maken Xen. An. 1.9.8; met ὅτι-zin: ὅτι σοι δόξει ἀποδοῦναι πιστεύω ik vertrouw erop dat jij zult besluiten te betalen Xen. An. 7.7.47.
4. toevertrouwen, met dat. en acc.: μειρακίῳ ἀνοήτῳ πιστεύσας τὸ ἅρμα door aan een domme jongen de wagen toe te vertrouwen Luc. 79.24.1.

πιστεύω, trauen, vertrauen, sich auf Jemand oder auf eine Sache verlassen, τινί, εἴ τι πιστεῦσαι θεῶν χρὴ θεσφάτοισιν, Aesch. Pers. 786 ; θεοῖς τε πιστεύσαντα τοῖς τʼ ἐμοῖς λόγοις, Soph. Phil. 1360, u. öfter ; dah. auch = glauben, sich überreden lassen, ὦ πρὸς θεῶν πίστευσον, Οἰδίπους, τάδε, O.R. 646 ; Ggstz ἀπιστέω, Tr. 1218 ; γυναιξὶ πιστεύω βραχύ, Eur. Or. 1103 ; λόγοις ἐμοῖσι πίστευσον τάδε, Hel. 716 ; u. in Prosa, Her. 1.24 ; Thuc. 1.20 ; glauben, ἃ ἐγὼ ἀκηκοὼς πιστεύω ἀληθῆ εἶναι, Plat. Gorg. 524a ; οὐ πιστεύεις σαυτῷ οἷός τʼ ἂν εἶναι ταῦτα οὕτω διελέσθαι ; Crat. 425b ; mit ὅτι, Plut.; τοῖς λόγοις, Plat., oft, u. Folgde ; τῷ ἐξελέγχειν, Dem. 29.2 ; – pass., πιστεύεσθαι ὑπό τινος, von Jemandem Zutrauen genießen, Xen. Symp. 4.29 ; ἐπιστεύετο ὑφʼ ὑμῶν, Isae. 11.6 ; ὑπʼ ἀνδρῶν ἀξίων πιστεύεσθαι, Plat. Lach. 181b ; aber auch ἐπιστεύοντο ἃ περὶ ἀλλήλων ἔλεγον, man glaubte, was sie voneinander sagten, Dem. 32.4 ; – παρὰ Διὸς αὐτοῖς οἱ νόμοι πεπιστευμένοι ἦσαν γεγονέναι, Plat. Legg. I.636d ; πιστευθείς, Xen. Cyr. 5.3.17, An. 7.6.33 u. Sp., wie Pol. 16.31.4 u. öfter ; anvertrauen, τὴν ἀρχὴν πεπιστευμένος, dem der Oberbefehl anvertraut worden, Plat. Ep. I.636d ; vgl. Xen. Cyr. 4.2.8 ; πεπιστευμένος τὴν πόλιν παρὰ Ῥωμαίων, Pol. 3.69.1 ; auch c. gen., 6.56.13, 18.38.6. – Πιστεύειν εἰς θεόν, ἐπὶ κύριον, an Gott glauben, NT, K.S.

Number of occurrences in NT: 241
Strong 4100

πιστεύω, [in LXX chiefly for אמן hi.;]

1. intrans., to have faith (in), to believe; in cl., c. acc., dat., in NT also c. prep. (on the significance of the various constructions, v. M, Pr., 67 f.; Vau. on Ro 4:5; Ellic. on I Ti 1:16; Abbott, JV, 19-80): absol., Mt 24:23, 26, Mk 13:21, I Co 11:18; c. acc. rei, Ac 13:41, I Co 13:7; c. dat. pers. (to believe what one says), Mk 16:[13, 14], I Jo 4:1; τ. ψεύδει, II Th 2:11; περί . . . ὅτι, Jo 9:18; esp. and most freq. with reference to religious belief: absol., Mt 8:13, Mk 5:36, Lk 8:50, Jo 11:40, al.; seq. ὅτι, Mt 9:28, al.; c. dat. (v. supr., and cf. DB, i, 829a), Jo 3:12 5:24 6:30 8:31, Ac 16:34, Ga 3:6(LXX), II Ti 1:12, I Jo 5:10, al.; c. prep., (expressing personal trust and reliance as distinct from mere credence or belief; v. M, Pr., 67 f.; DB, i, 829b), to believe in or on: ἐν (Ps 77 (78):22, al.), Mk 1:15 (v. Swete, in l.); εἰς, Mt 18:6, Jo 2:11 (v. Westc., in l.), and freq., Ac 10:43 19:4, Ro 10:14, Ga 2:16, Phl 1:29, I Jo 5:10, I Pe 1:8; εἰς τ. ὄνομα (v.s. ὄνομα, Jo 1:12 2:23 3:18, I Jo 5:13; ἐπί, c. acc., Mt 27:42, Ac 9:42 11:17 16:31 22:19, Ro 4:5; ἐπί, c. dat., Ro 9:33(LXX) 10:11(LXX), I Ti 1:16, I Pe 2:6(LXX); ptcp. pres., οἱ π., as subst., Ac 2:44, Ro 3:22, I Co 1:21, al.; aor., Mk 16:[16], Ac 4:32; pf., Ac 19:18 21:20 (on Johannine use of the tenses of π., v. Westc, Epp. Jo., 120).

2. Trans., to entrust: c. acc. et dat., Lk 16:11, Jo 2:24; pass., to be entrusted with: c. acc., Ro 3:2, I Co 9:17, Ga 2:7, I Th 2:4 (v. Lft., Notes, 21 f.), I Ti 1:11, Tit 1:3.

πιστεύω πίστις

- Ito trust, trust to or in, put faith in, rely on, believe in a person or thing, c. dat., π. τινί Hdt., Attic; with neut. adj., λόγοις ἐμοῖσι πίστευσον τάδε believe my words herein, Eur.:—later, π. εἰς Θεόν to believe on or in God, NTest.; π. ἐπὶ τὸν Κύριον NTest.:—absol. to believe, Hdt., Thuc.:—Pass. to be trusted or believed, Plat.; πιστεύεσθαι ὑπό τινος to enjoy his confidence, Xen.; π. παρά τινι, πρός τινα Dem.; ὡς πιστευθησόμενος as if he would be believed, Dem.:—Mid. to believe mutually, Dem.
- - 2to comply, Soph.
  - 3c. inf. to believe that, feel sure or confident that a thing is, will be, has been, Eur., etc.; π. ποιεῖν to dare to do a thing, Dem.:—Pass., πιστεύομαι ἀληθεύσειν I am believed likely to speak truth, Xen.
  - 4c. dat. et inf., τοῖσι ἐπίστευε σιγᾶν to whom he trusted that they would keep silence, in whose secresy he confided, Hdt.
  - 5to believe, have faith, NTest.
- IIπ. τί τινι to entrust something to another, Xen., etc.:—Pass., πιστεύομαί τι I am entrusted with a thing, have it committed to me, Xen.

πιστεύω

Saved

Recent