πιστευτικός
πιστευτικός, disposed to trust, confiding
πιστ-ευτικός, ή, όν,
- disposed to trust, confiding, Arist. Rh. 1372b29; τὸ -κόν M.Ant. 1.14. Adv. -κῶς, ἔχειν τινί rely upon . ., Pl. Hp.Mi. 364a, cf. Iamb. VP 28.138.
- II creating belief, πειθὼ π. Pl. Grg. 455a, cf. Aristid. 2.47 J.
πιστευτικός, ή, όν :
1 confiant, crédule, Arstt. Rhet. 1, 12, 19 ; τὸ πιστευτικόν, M. Ant. 1, 14, la confiance ||
2 qui inspire créance, Plat. Gorg. 455a.
Étym. πιστευτός.
1. geneigd tot vertrouwen; adv.
2. vertrouwen wekkend.
πιστευτικός, zum Glauben, Trauen gehörig, geschickt, geneigt, πιστευτικῶς ἔχειν τινί, worauf vertrauen, Plat. Hipp. min. 364a ; Glauben erweckend, πειθώ, Gorg. 455a.
πιστευτικός, ή, όν
- Idisposed to trust, confiding, Arist.: —adv., πιστευτικῶς ἔχειν τινί to rely upon one, Plat.
- IIcreating belief, Plat. from πιστεύω