πνευματικός
πνευματικός, of spirit, spiritual
πνευμᾰτ-ικός, ή, όν,
- of wind or air, κινήσεις Arist. Pr. 916b4; βία π. Id. HA 586a17; φύσεις Epicur. Ep. 2 p.39 U.; ἀέρος ψυχρότης Thphr. CP 4.12.5; π. [ὄργανον] a machine moved by wind, Vitr. 10.1.1; μηχάνημα Gal. Anim.Pass. 2.3.
- 2 of the nature of wind or air, τὰ π. Arist. Mete. 380a23; π. ξηρότης, i. e. a dry vapour, Plu. Alex. 35.
- b of subtle substance, τὸ π. Str. 1.3.5; οὐσία, opp. ὑγρά, Ph. 1.15, cf. Cleom. 1.8, Gal. 7.596.
- 3 inflated, distended with air, ὑστέραι Arist. HA 584b22.
- 4 Act. (= πνευματώδης I.3), causing flatulence, οἶνος Id. Pr. 955a35; βρώματα Nicom.Com. 1.31, cf. Diph.Siph. ap. Ath. 3.73a (Sup.), Plu. Aet.Gr. 2.286e, Sor. 1.52. Adv. -κῶς by flatulence, Archig. ap. Gal. 12.537.
- 5 breathing, exhaling, εὐοσμία Thphr. CP 6.16.3.
- II of the breath or breathing, τὸ π. μόριον, ὁ π. τόπος, Arist. GA 781a31, Pr. 962a11.
- III of spirit, spiritual, interpol. in Plu. Sanit. 2.129c; opp. σαρκικός, ψυχικός, Ep.Rom. 15.27, 1 Ep.Cor. 2.13, etc. Adv. -κῶς ib. 14.
- IV οἱ Π. a school of physicians who referred all questions of health to pneumatic agencies, Gal. 8.749, 15.111.
- V conveying πνεῦμα, κοιλία, of the left ventricle of the heart (opp. αἱματική), Erasistr. ap. eund. UP 6.12, cf. Placit. 4.5.7.
- VI Rhet., Adv. -κῶς in one breath (cf. πνεῦμα VI), ἀποτείνεσθαι Hermog. Inv. 4.1.
πνευματικός, ή, όν [ᾰ]
I qui concerne le souffle, la respiration, Arstt. G.A. 5, 2, 4, etc. ; particul. :
1 qui a l’haleine courte, asthmatique, Méd. ||
2 t. de rhét. qui permet de reprendre haleine ; d’où divisé par des pauses, périodique, Hermog. Rhet. 145, 13 ||
3 animé par le souffle vital ; οἱ πνευματικοί, Gal. 2, 368 ; 8, 97, école de médecins qui rapportaient tout à l’action du souffle vital ||
4 spirituel, incorporel, Plut. M. 129c ; NT. Rom. 15, 27 ; 1 Cor. 2, 14, etc. ; qui est selon l’esprit, spirituel (père, fils, etc.) Bas. 4, 441 Migne ||
II qui concerne l’air, Arstt. Probl. 18, 1 ; H.A. 7, 7, 1, etc. ; πν. ὄργανον, Vitr. 10, 1, machine mue par l’air ||
III qui a des vents, flatueux, Arstt. H.A. 7, 4, 13 ||
IV act.
1 qui exhale une odeur, Th. C.P. 6, 16, 3 ||
2 qui donne des vents, Arstt. Probl. 30, 1, 10 ; Nicom. com. (Com. fr. 4, 584) ||
Sup. -ώτατος, Ath.
Étym. πνεῦμα.
1. van
2. NT geestelijk; van de Heilige Geest; adv.
πνευματικός, zum Winde, Hauche, Atem gehörig, μόριον, Organ zum Atemholen, Medic.; – windig, dem Winde od. Blähungen ausgesetzt, voll von Winden od. Blähungen, Arist. u. sp. Medic.; auch trans., blähend u. aufblasend, Ath. VII.291c, βρωμάτων πνευματικὰ καὶ δύσπεπτα ; Sp. auch = beseelt, geistig, NT ; Ggstz σωματικός, Plut. de san. tu. p. 389 ; – πνευματικοί hieß auch eine Sekte von Aerzten, welche Alles aus dem πνεῦμα in Physiologie u. Pathologie erklären wollten. – Sp., wie NT, auch adv.
Strong 4152
*
1. of or caused by the wind, air or breath (Arist., al.).
2. spiritual (opp. to σωματικός, Plut.);
(a) of created beings: τὰ π. (RV, the spiritual hosts), Eph 6:12; of that which is related to the human spirit, opp. to ψυχικός, I Co 15:44, 46;
(b) of that which belongs to or is actuated by the Divine Spirit;
α of persons: I Co 2:15 3:1 14:37, Ga 6:1; οἶκος π., fig., I Pe 2:5;
β of things: Ro 1:11 7:14, I Co 2:13 10:3, 4 12:1 14:1, Eph 1:3 5:19, Col 1:9 3:16, I Pe 2:5; opp. to τ. σαρκικά, Ro 15:27, I Co 9:11.†
1
πάσης πνευματικῆς αἰσθήσεως, κρυφίων πάντων ἄναξ
tú, señor de toda experiencia espiritual, de todo lo secreto
2
τὸ οʹ ἐν συστροφῇ πρὸς πνευματικὴν ἀπειλήν
la «o» de modo conciso, para una amenaza relativa a los espíritus
πνευματικός
from πνεῦμα
πνευμᾰτικός, ή, όν
- of spirit, spiritual, NTest.