πολύς

πολύς, Att. πολλή, πολύ; gen. πολλοῦ, ῆς, οῦ; dat. πολλῷ, ῇ, ῷ; acc. πολύν, πολλήν, πολύ:—Ion. πολλός Anacr. 43.3, πολλή, πολλόν Xenoph. 9, Democr. 219, Hp. VM 1, Herod. 3.19; also in Trag., S. Ant. 86, Tr. 1196; acc. πολλόν, πολλήν, πολλόν: Hdt. uses the Ion. forms, but codd. have πολύν 2.121.δʹ, 3.57, v.l. in 6.125, πολύ 2.106, 3.38, 6.72, 7.46, 160 (πολύ also in Heraclit. 114, Democr. 244):—both sets of forms are found in Ep., also gen. sg. πολέος Il. 4.244, etc.: nom. pl. πολέες 2.417, al., once contr. πολεῖς 11.708; gen. πολέων (trisyll.) 5.691, (disyll.) 16.655; dat. πολέσι 10.262, al.; πολέσσι 13.452, al.; πολέεσσι 9.73, Od. 5.54, Hes. Op. 119, etc.; acc. πολέας (trisyll.) Il. 3.126, etc., (disyll.) 1.559, 2.4, Hes. Op. 580 (freq. with v.l. πολεῖς Il. 15.66, etc.); in later Ep. πολέες is used as fem., Call. Del. 28, also πολέας Id. Dian. 42, A.R. 3.21; neut. πολέα Q.S. 1.74 (v. infr.):—Ep. also have πουλύς (once in Hes., Th. 190, also Thgn. 509, sts. fem. in Hom., πουλὺν ἐφʼ ὑγρήν Il. 10.27, ἠέρα πουλύν 5.776), neut. πουλύ Od. 19.387; these forms are found in codd. of Hp. and Aret. (who uses πολύ, πουλύ and πολλόν in neut.), but not in Hdt.:— Lyr. and Trag. (lyr.) sts. use Ep. forms, dat. sg. πολεῖ A. Supp. 745; nom. pl. πολέες B. 10.17; neut. πολέα A. Ag. 723; πολέων E. Hel. 1332 (fem., B. 5.100); dat. pl. πολέσι E. IT 1263. [ῠ always.]

• • I of Number, many, Il. 2.417, etc.; ἐκ πολλῶν, opp. ἐξ ὀλίγων, Hes. Th. 447; τριηκόντων ἐτέων πόλλʼ ἀπολείπων wanting many of thirty years, Id. Op. 696; παρῆσάν τινες, καὶ πολλοί γε Pl. Phd. 58d; οὐ πολλοί τινες A. Pers. 510: with Nouns of multitude, πουλὺς ὅμιλος Od. 8.109; πλῆθος πολλόν Hdt. 1.141; ἔθνος πολλόν Id. 4.22; later πουλὺ . . ἐπʼ ἔτος many a year, AP 6.235 (Thall.); π. ἦν ὁ καταπλέων Plb. 15.26.10; of anything often repeated, περὶ σέο λόγος ἀπῖκται π. Hdt. 1.30; πολλὸν ἦν τοῦτο τὸ ἔπος Id. 2.2, cf. 3.137, etc.; πολὺ . . τὸ σὸν ὄνομα διήκει πάντας S. OC 305; τούτῳ πολλῷ χρήσεται τῷ λόγῳ often, D. 21.29; τοῦτο ἐπιεικῶς πολὺ νῦν ἐστι is fairly frequent, Luc. Hist.Conscr. 15.
  • • 2 of Size, Degree, Intensity, much, mighty, ὄμβρος, νιφετός, Il. 10.6; π. ὕπνος Od. 15.394; πῦρ . . π. 10.359; π. ὑμέναιος a loud song, Il. 18.493; π. ὀρυμαγδός, ῥοῖζος, etc., 2.810, Od. 9.315, etc.; π. ἀνάγκη strong necessity, E. Ph. 1674; π. γέλως, βοή, much or great, S. Aj. 303, 1149; μωρία ib. 745; ὄλβος, αἰδώς, A. Pers. 251, Ag. 948; ἀσφάλεια Th. 2.11; ἀλογία, εὐήθεια, Pl. Phd. 67e, Phdr. 275c, etc.
    • • b rarely of a single person, great, mighty, μέγας καὶ πολλὸς ἐγένεο Hdt. 7.14, cf. E. Hipp. 1; ὁ π. σοφιστής, στρατηγός, Chor. p.23 B., [8.1.51, 3.2.20 Foerster], Id. in Rev.Phil. 1.68; ὁ πάντα π. Id. p.27 [4.1.8] B.; ὁ πολύς alone, of Hippocrates, Gal. 19.530; of Trajan, Lyd. Mag. 2.28; ῥώμην σώματος πολύς D.H. 2.42.
      • c joined with a Verb, Κύπρις γὰρ οὐ φορητός, ἢν πολλὴ ῥυῇ if she flow with full stream, metaph. from a river, E. Hipp. 443; θρασυνομένῳ καὶ πολλῷ ῥέοντι D. 18.136; from the wind, ὡς π. ἔπνει καὶ λαμπρός was blowing strong and fresh, Id. 25.57, cf. Ar. Eq. 760, AP 11.49 (Even.): generally, with might or force, ὅταν ὁ θεὸς . . ἔλθῃ πολύς E. Ba. 300; ἢν π. παρῇ Id. Or. 1200; π. καὶ τολμηρὸς ἅνθρωπος D. 40.53: with part. and εἰμί, πολλὸς ἦν λισσόμενος was all entreaties, Hdt. 9.91; ἦν πολλὸς ὑπὸ παντὸς ἀνδρὸς αἰνεόμενος Id. 1.98; Ἐτεοκλέης ἂν εἷς π. . . ὑμνοῖθʼ A. Th. 6; π. ἐνέκειτο λέγων Hdt. 7.158; π. τοῖς συμβεβηκόσιν ἔγκειται D. 18.199; also π. ἦν ἐν τοῖσι λόγοισι Hdt. 8.59; πρὸς ταῖς παρασκευαῖς Plb. 5.49.7; ἐπὶ τῇ τιμωρίᾳ D.S. 14.107: without a Prep., π. ἦν τοῖς ἐπαίνοις καὶ ἐπαχθής Aeschin. 2.41; π. μὲν γὰρ ὁ Φίλιππος ἔσται will be often mentioned, Id. 1.166.
    • 3 of Value or Worth, πολέος δέ οἱ ἄξιος ἔσται Il. 23.562, cf. Od. 8.405; πολλοῦ ἄξιος X. An. 4.1.28, etc.; πολλῶν ἄξιος Ar. Pax 918; περὶ πολλοῦ ποιεῖσθαί τι, Lat. magni facere, cf. περί A. IV; ἐπὶ πολλῷ at a high price, D. 8.53; ἐπὶ π. ἐρραθυμηκότες Id. 1.15; πολύ ἐστί τι it is worth much, of great conscquence, X. Oec. 18.7.
    • 4 of Space, large, wide, π. χώρη, πεδίον, Il. 23.520, 4.244, etc.; πόντος, πέλαγος, Hes. Op. 635, S. Ph. 635; χῶρος πλατὺς καὶ π. Hdt. 4.39; λίμνη μεγάλη τε καὶ π. ib. 109; π. ἡ Σικελία Th. 7.13; π. ἡ Ἑλλάς Pl. Phd. 78a, etc.; πολλὸς ἔκειτο he lay outstretched wide, Il. 7.156, cf. 11.307; π. κέλευθος a far way, A. Pers. 748 (troch.): without ὁδός, πολλὴ μὲν εἰς Ἡράκλειαν . ., πολλὴ δὲ εἰς Χρυσόπολιν . . X. An. 6.3.16: διὰ πολλοῦ, ἐκ πολλοῦ, v. infr. IV.
    • 5 of Time, long, χρόνος S. Aj. 1402 (anap.), etc.; πολὺν χρόνον Il. 2.343, etc.; οὐ π. χρ. S. Ph. 348, etc.; so πολλοῦ χρόνου Ar. Pl. 98; χρόνῳ πολλῷ S. Tr. 228; διὰ πολλοῦ (sc. χρόνου) Luc. Nec. 15; ἐκ πολλοῦ Th. 1.58, D. 21.41; πρὸ πολλοῦ long before, D.S. 14.43; οὐ μετὰ πολύ Luc. Tox. 54; ἔτι πολλῆς νυκτός while still quite night, Th. 8.101; πολλῆς ὥρας late in the day, Plb. 5.8.3; ἤδη ὥρα πολλή Ev.Marc. 6.35; ἔτι ἔστιν ἡμέρα πολλή LXX Ge. 29.7.
  • II Special usages:
  • • 1 c. partit.gen., e.g. πολλοὶ Τρώων, for πολλοὶ Τρῶες, Il. 18.271, etc.; neut., πολλὸν σαρκός, for πολλὴ σάρξ, Od. 19.450: in Prose, the Adj. generally takes the gender of the gen., τὸν πολλὸν τοῦ χρόνου Hdt. 1.24; τῆς γῆς οὐ πολλήν Th. 6.7; τῆς ἀθάρης πολλήν Ar. Pl. 694; πολλὴν τῆς χώρας X. Cyr. 3.2.2; ὁ π. τοῦ λόγου D. 44.6; v. infr. 3.
    • 2 joined with another Adj., πολλὰ δυστερπῆ κακά A. Ch. 277, cf. 585 (lyr.), etc.: more freq. joined to another Adj. by καί, πολέες τε καὶ ἐσθλοί many men and good, Il. 6.452, etc.; πολέες τε καὶ ἄλκιμοι 21.586; πολλὰ καὶ ἐσθλά Od. 2.312; παλαιά τε πολλά τε ib. 188; ἄκοσμά τε π. τε Il. 2.213; πολλαί γε . . καὶ ἄλλαι Hes. Th. 363; π. τε καὶ κακά Hdt. 4.167, etc.; π. κἀγαθά Ar. Th. 351 (but π. ἀγαθά IG 1(2).76.45); π. καὶ ἀνόσια Pl. R. 416e; π. καὶ μακάρια Id. Plt. 269d; π. καὶ πονηρά X. Mem. 2.9.6; πολλά τε καὶ δεινά Id. An. 5.5.8; μεγάλα καὶ π. D. 36.22; π. καὶ καλοὺς (s.v.l.) κινδύνους, π. καὶ καλὰ παραδείγματα, Din. 1.109.
    • 3 with the Art. (in Hom. without the Art., Il. 2.483, 5.334, 22.28), of persons or things well known, Ἑλένα μία τὰς πολλάς, τὰς πάνυ π. ψυχὰς ὀλέσασʼ those many lives, A. Ag. 1456 (lyr.), cf. S. OT 845, Th. 3.87, Pl. Phd. 88a, Ti. 54a, Act.Ap. 26.24: with abstract Nouns, τᾶς πολλᾶς ὑγιείας A. Ag. 1001 (lyr., dub.); τὸ πολλόν numbers, Hdt. 1.136.
    • • b οἱ π. the many, i.e. the greater number, Ἀθηναῖοι . . ἀπῆλθον οἱ πολλοί Th. 1.126, cf. 3.32, etc. (so in sg., ὁ πολλὸς λόγος the prevailing report, Hdt. 1.75); τοῖς π. κριταῖς S. Aj. 1243: with gen., τοῖς π. βροτῶν ib. 682; οἱ π. τῶν ἀνθρώπων X. Cyr. 8.2.24; οἱ πολλοὶ ἅπαντες far the most, Hp. Aër. 20 (v.l. μάλιστα for ἅπαντες); for τὰ πολλὰ πάντα, v. infr. III.1a: hence οἱ πολλοί the people, the commonalty, opp. οἱ μείζω κεκτημένοι, Th. 1.6; opp. οἱ κομψότεροι, Pl. R. 505b; οἱ π., = Lat. plebs, D.S. 20.36; τῶν πολλῶν εἷς one of the multitude, D. 21.96; also ὁ π. λεώς Luc. JTr. 53, cf. Rh.Pr. 17; ὁ π. ὅμιλος Id. Luct. 2. Hdn. 1.1.1, etc.; ὁ π. δῆμος Luc. Apol. 15; ὁ π. ὄχλος Ph. 2.4; ὁ π. alone, = vulgus, v.l. in D.S. 2.29; the ordinary man, Epicur. Fr. 478, Phld. Rh. 2.154S.; νίμμα ὁ π. λέγει, ἡμεῖς ἀπόνιπτρον λέγομεν Phryn. 170, cf.369; ὁ ἐμπαθὴς καὶ π. ἄνθρωπος ‘lʼhomme moyen sensuel’, Herm. in Phdr. p.146A.; ὁ π. ἄνθρωπος (with pl. Verb) the average man, opp. τὸ ἐξαίρετον, Eun. Hist. p.216 D.
      • c τὸ πολύ, c. gen., τῆς στρατιῆς τὸ πολλόν Hdt. 8.100; τὸ π. τοῦ χρόνου Hp. Aër. 20; τῶν λογάδων τὸ π. Th. 5.73; τῶν ὅπλων τὸ π. Pl. Plt. 288b; also ὁ στρατὸς ὁ πολλός Hdt. 1.102; ἡ δύναμις ἡ π. Th. 1.24; ὁ π. βίοτος the best part of life, S. El. 185 (lyr.).
      • d τὰ πολλά the most, Od. 22.273, and perh. 2.58, 17.537 (elsewh. in Hom. πολλά, as Subst., means much riches, great possessions, Il. 11.684, Od. 19.195); τὰ π. τοῦ πολέμου Th. 2.13; πρὸς τὸ τῶν π. μέγεθος in regard to the size of the average, Arist. Rh. 1363b11.
    • 4 pl. πολλά very much, too much, πολλὰ πράσσειν, = πολυπραγμονεῖν, E. Supp. 576, Ar. Ra. 228; π. ἔπαθεν Pi. O. 13.63, etc.; π. ἔρξαι τινά to do one much harm, A. Th. 923 (lyr.).
    • 5 πολλάς with Verbs of beating (πληγάς being omitted), v. πληγή I.
    • 6 πολύς repeated, ἦ πολλὰ πολλοῖς εἰμι διάφορος βροτῶν E. Med. 579, cf. A. Supp. 451; τὰ μὲν οὖν πολλὰ πολλοῦ χρόνου διηγήσασθαι Pl. R. 615a, etc.; πολλοῦ πολύς, v. infr. III.1b: with Advbs. πολλάκις, πολλαχῇ, etc. (qq. v., cf. III.1e).
  • III Adverbial usages:
  • • • a neut. πολύ (Ion. πολλόν), πολλά, much, πόλλʼ ἀεκαζομένη Il. 6.458, etc.; strengthd., μάλα πολλά 8.22, al.; πάνυ πολύ Pl. Alc. 1.119c; πολύ τι Id. R. 484d; esp. of repetition, often, Il. 2.798, Od. 13.29, Hes. Op. 322; so of earnest commands and entreaties, πολλὰ κελεύων, πόλλʼ ἐπέτελλον, πολλὰ λισσομένη, πολλὰ μάλʼ εὐχομένω, Il. 5.528, 11.782, 5.358, 9.183: with the Art., τὸ πολύ for the most part, Pl. Prt. 315a, etc. (but with numerals, at most, Vett.Val. 9.5); ὡς τὸ π. X. Mem. 1.1.10, etc.; τὰ πολλά Th. 1.13, 2.11, 87, etc.; ὡς τὰ π. Id. 5.65, etc.; τὰ π. πάντα Hdt. 1.203, 2.35, 5.67.
      • b of Degree, far, very much, ἀπέφυγε πολλὸν τοὺς διώκοντας Id. 6.82: also abs. gen. πολλοῦ very, θρασὺς εἶ πολλοῦ Ar. Nu. 915, cf. Eup. 74; πολλοῦ δύνασθαι Alciphr. 1.9 (s.v.l.); πολλοῦ πολύς, πολλὴ πολλοῦ, much too much, Ar. Eq. 822, Ra. 1046.
      • c of Space, a great way, far, οὐ πολλόν Hdt. 1.104; πολὺ οὐκ ἐξῄεσαν Th. 1.15, etc.
      • d of Time, long, ὡς πολλὸν τοῦτο ἐγίνετο Hdt. 4.126, cf. 6.129.
      • e of Probability, ἐὰν πολλὰ πολλῶν τέκῃς, perh. = ἐὰν πολλάκις τέκῃς, POxy. 744.9 (i B.C./i A.D.); ἐάν τι πολλὰ πολλάκις πάθω Ar. Ec. 1105.
    • 2 πολύ is freq. joined with Adjs. and Advbs.,
    • • a with a Comp. to increase its comp. force, πολὺ μεῖζον, πολλὸν παυρότεροι, Il. 1.167, Od. 14.17; πολὺ μᾶλλον much more, Il. 9.700; πολύ τι μᾶλλον f.l. in D.H. Comp. 4 (p.22 U.-R.): with words, esp. Preps., between πολύ and its Adj., π. ἐν πλέονι, π. ἐπὶ δεινοτέρῳ, Th. 1.35, Pl. R. 589e; πολὺ ἔτι ἐκ λαμπροτέρων Id. Phd. 110c; π. σὺν φρονήματι μείζονι X. An. 3.1.22, cf. 3.2.30, Smp. 1.4 (but the Prep. freq. comes first, ἐκ π. ἐλάττονος And. 1.109, etc.); so πολλῷ is freq. used with the Comp., by far, A. Pr. 337, Hdt. 1.134, etc.; π. μᾶλλον S. OT 1159, Pl. Phd. 80e; οὐ πολλῷ τεῳ ἀσθενέστερον not a great deal weaker, Hdt. 1.181, cf. 2.48, 67, etc.: πολύ with all words implying comparison, πολὺ πρίν much sooner, Il. 9.250; π. πρό 4.373: with the comp. Verb φθάνω, ἦ κε πολὺ φθαίη 13.815; so πολὺ προβέβηκας ἁπάντων, πολὺ προμάχεσθαι ἁπάντων, 6.125, 11.217; προὔλαβε πολλῷ Th. 7.80: with βούλομαι, = prefer, ἡμῖν πολὺ βούλεται ἢ Δαναοῖσι νίκην Il. 17.331, cf. Od. 17.404; πολύ γε in answers, after a Comp. or Sup., ἀργὸς . . γενήσεται μᾶλλον; Answ. πολύ γε Pl. R. 421d, cf. 387e, etc.
      • b with a Sup., πολὺ πρώτιστος, πολλὸν ἄριστος, far the first, etc., Il. 2.702, 1.91, etc.; προθυμία π. τολμηροτάτη Th. 1.74, etc.; πολλόν τι μάλιστα Hdt. 1.56; π. δή, π. δὴ γυναῖκʼ ἀρίσταν E. Alc. 442 (lyr.), cf. Ar. Av. 539, Archestr. Fr. 34.9; also πολλῷ πλεῖστοι Hdt. 5.92.εʹ, 8.42; π. μεγίστους Id. 4.82.
      • c with a Positive, to add force to the Adj., ὦ πολλὰ μὲν τάλαινα, πολλὰ δʼ αὖ σοφή A. Ag. 1295; also ἐς πόλλʼ ἀθλία πέφυκʼ ἐγώ E. Ph. 619 (troch.); πολὺ ἀφόρητος Luc. DMeretr. 9.3; cf. πλεῖστος.
  • IV with Preps.,
  • • 1 διὰ πολλοῦ at a great interval of Space or Time, v. διά A.I.5, II.2.
    • 2 εἰς πολύ for a long time, Plot. 2.1.3.
    • 3 ἐκ πολλοῦ from a great distance, Th. 4.32, etc.; for a long time, v. ἐκ II.1.
    • 4 ἐπὶ πολύ,
    • • a over a great space, far, οὐκ ἐπὶ πολλόν Hdt. 2.32; ἐπὶ π. τῆς θαλάσσης, τῆς χώρας, Th. 1.50, 4.3, etc.; to a great extent, Id. 1.6, 18, 3.83; cf. ποιέω B.ΙΙ.2.
      • b for a long time, long, Id. 5.16; τῆς ἡμέρας ἐπὶ π. Id. 7.38, cf. 39.
      • c ὡς ἐπὶ π. very generally, Id. 1.12 (v.l.), Archyt. ap. Stob. 3.1.195; ὡς ἐπὶ τὸ π. for the most part, Th. 2.13, Pl. Plt. 294e, etc.; μὴ καθʼ ἓν ἕκαστον, ἀλλʼ ὡς ἐπὶ τὸ π. Isoc. 4.154; τό γʼ ὡς ἐπὶ τὸ π. Id. 8.35.
    • 5 παρὰ πολύ by far, v. παρά C.111.5.
    • 6 περὶ πολλοῦ, v. supr. I.3.
    • 7 πρὸ πολλοῦ far before, τῆς πόλεως D.H. 9.35; also of Time, οὐ πρὸ π. not long before, Id. 5.62.
    • 8 σὺν πολλῷ in no small degree, only too much or too well, Hld. 2.8, 9.20, 10.9 (cf. CR 41.53).
  • V for Comp. πλείων, πλέων, Sup. πλεῖστος, v. sub vocc. (Cf. Skt. purú-, Goth. filu ‘much’.)

πολύς, πολλή, πολύ, gen. πολλοῦ, πολλῆς, πολλοῦ usw.; attisch sind von der Form πολύς nur nom. u. acc. sing. masc. u. neutr., πολύς, πολύν, πολύ ; in der epischen Sprache hat sich aber daneben noch erhalten : gen. πολέος, Il. 4.244 u. öfter ; plur. πολέες, 2.417 u. oft, auch zsgzn πολεῖς, 11.708 ; πολέων, 15.680 u. sonst ; dat. πολέσι, 4.388, wie Pind. Ol. 13.44, u. öfter, auch πολέσσι, Il. 13.452, 17.236, 308, u. πολέεσσι, 12.399 u. öfter, wie Hes. O. 1191 acc. πολέας, Il. 4.230 u. öfter, 1.559 zweisilbig zu lesen, wo Einige πολεῖς schreiben, wie Pind. P. 4.56 ; πολέα, Aesch. Ag. 705, der auch πολεῖ als dat. sing. hat, Spt. 726 ; u. so πολέων, πολέσι, im Chor, Eur. Hel. 1332, I.T. 1263 ; Hom. hat auch die poetische Form πουλύς, πουλύν, selbst als fem. πουλὺν ἐφʼ ὑγρήν, Il. 10.27, Od. 4.709 ; u. wie die Ionier, Pind. u. a. D., πολλός, πολλόν, nom. u. acc. (s. Beispiele unten); πολύς selten bei Her., wie πολύν, 3.57, 6.125, πολύ, 2.106, 3.38, πολέας, 2.107;
1) viel ; zunächst
   a) von der Menge, zahlreich, häufig, im Ggstz von ὀλίγος, wie ἐξ ὀλίγων u. ἐκ πολλῶν einander entgegstzt sind Hes. Th. 447 ; λαός, Il. 9.22 u. oft ; ῥεῖ πολὺς ὅδε λεώς, Aesch. Spt. 80 ; στρατιά, Pers. 25 ; ὄχλος, Soph. Trach. 424 ; ὃμιλος, Od. 8.109 ; πολλοὶ ἑταῖροι, ἱππῆες, λαοί, ἄνδρες, Il. 2.417, 4.143 u. sonst ; μῦθοι, Od. 11.379 ; μοῦνος ἐὼν πολέσι, 20.30 ; πολέεσσιν ὀχήσατο κύμασιν, 5.54 ; πολλὸν πλῆθος, Her. 1.141 ; ἔθνος, 4.22 ; auch πολλὸς ὑπὸ παντὸς ἀνδρὸς αἰνεόμενος, ein oft gelobter, 1.98 ; πολλὸς λέγων, λισσόμενος, der oft spricht, fleht, 7.158, 9.91 ; πολλὸν ἦν τοῦτο τὸ ἔπος, 2.2. Es wird so auch mit dem gen. partit. vrbdn, πολλοὶ Τρώων, ein großer Teil der Troer, = πολλοὶ Τρῶες, Il. 18.271 u. sonst ; auch im sing., πολλὸν σαρκός, πολλὸν βίης, = πολλὴ σάρξ, βία, Od. 19.450, 21.185 ; πολὺ γάρ τι κακῶν ὑπερεκτήσω, Soph. El. 210 ; eben so häufig bei den Attikern richtet sich πολύς in dieser Vrbdg nach dem Genus des folgenden subst., ὁ πολὺς τοῦ χρόνου, πολλὴ τῆς γῆς, πολλὴ τῆς στρατιᾶς, vgl. Brunck Ar. Ach. 350, Hemsterh. zu Luc. Tim. 9 ; auch bei Her. 1.24 u. sonst (vgl. auch unter 3).
   b) von räumlicher Ausdehnung, groß ; ὀστεόφιν θίς, Od. 12.45 ; πεδίον, Il. 4.244 u. öfter ; ἄγχι μάλα, οὐδέ τι πολλὴ χώρη μεσσηγύς, 23.520 ; πολλὸς γάρ τις ἔκειτο, lang hingestreckt, 7.156, vgl. 11.307, Od. 22.384 ; πολλὴ ὁδός, ein langer Weg ; πολὺν διὰ πόντον, Hes. O. 637 ; wenn aber Her. 4.109 vrbdt λίμνη μεγάλη τε καὶ πολλή, so bezeichnet er damit die reiche Wasserfülle ; πολὺ πέλαγος, Soph. Phil. 631 ; Ar. u. Folgde ; χῶρος πολλός, Her. 4.39 ; χώρα, Xen. An. 2.4.21 ; ὁδός, 6.1.16 u. öfter ; πορεία, Plat. Rep. X.614e.
   c) von der Zeit, lang ; χρόνος, Il. 2.243 u. oft, Aesch. Ag. 607 u. sonst, eine der geläufigsten Verbindungen, οὐ πολὺν χρόνον, nicht lange, Soph. Phil. 348 u. sonst ; u. sehr gewöhnlich in Prosa, z.B. Plat. Rep. II.376e ; Xen. An. 1.9.25, 5.2.17 u. Folgende ; dah. ἐκ πολλοῦ, seit langer Zeit, Pol. 10.4.2 u. A.; u. eben so πολλοῦ γὰρ αὐτοὺς οὐχ ἑώρακα χρόνου, Ar. Plut. 98 ; – διὰ πολλοῦ, in, nach langer Zeit, Luc. Necyom. 15.
   d) allgemeiner, von intensiver Fülle, Kraft u. Nachdruck, groß, gewaltig, mächtig ; ὀρυμαγδός, Il. 2.810 u. oft ; κέλαδος, 18.530 ; ὑμέναιος, lauttönender Hochzeitsreigen, 493, wie ὕμνος Pind. N. 6.34 ; βοή, Soph. Ant. 1237 ; πόνος, Il. 6.525 ; νιφετός, ὑετός, starkes Schneegestöber, heftiger Regen, ὄμβρος, Hes. O. 679 ; ὕπνος, tiefer, fester Schlaf, Od. 15.394 ; ἱδρώς, Il. 16.110 u. oft ; χειμών, Od. 4.566 ; πῦρ, 20.25 ; ὄλβος, Pind. P. 5.13 ; Aesch. Pers. 247 (χρυσός, Eur. Hec. 10), wie πλοῦτος, Pind. N. 1.31 ; εἰράνα, P. 9.22 ; αἰδώς, Aesch. Ag. 922 ; πολλὴ ἀνάγκη, Soph. El. 301 u. oft ; ungewöhnlich von einzelnen Personen, μέγας καὶ πολλός groß u. gewaltig, mächtig, Her. 7.14 ; πολλὴ ἐλπίς, viele, starke Hoffnung, πολλὴ σιγή, tiefes Schweigen, πολλὴ ἀμέλεια, große Nachlässigkeit, Her. 1.30, 75 ; πολλὸς λόγος, ein weit verbreitetes Gerede ; auch οὔνομα πολλόν, 3.137 ; οὐκ ἂν πολὺς ἐπιδείξειε μῦθος, Plat. Legg. VI.761c ; πολὺν λόγον ποιεῖσθαι περί τινος, viel über Etwas sprechen, Phaedr. 270a u. oft ; aber ib. 253e steht πολύς, εἰκῆ συμπεφορημένος dem ὀρθὸς καὶ διηρθρωμένος entgegen ; πολλὴ σπουδή, großer Eifer, ib. 248e ; ἀλογία, Phaed. 67e ; πτόησις, Symp. 206d ; πολλῆς ἂν εὐηθείας γέμοι, Phaedr. 275c ; τὸ τῆς πολλῆς καὶ παντοδαπῆς ἀγνοίας πάθος, Soph. 228e, vgl. ταύτης πολλῆς οὔσης καὶ παντοίας μάχης Phil. 15d ; πολλὴν καὶ τὴν μεγίστην ἴσχειν ἔχθραν καὶ στάσιν, Polit. 308b ; πολὺ ἔργον προστάττεις, eine große Arbeit, Parm. 136d ; σπάνις, Xen. An. 7.2.15 ; φόβος, 1.2.18 ; πολλὴν ποιησάμενος τὴν ἐπιμέλειαν, Pol. 5.48.16 ; ὀδυρμός, Matth. 2.18. – Bes. ist hier noch der Gebrauch, der sich an den unter a) erwähnten des Her. anreiht, zu merken, πολὺς ἦν ἐν τῇ φιλοσοφίᾳ, er lebte ganz in der Philosophie, vergleiche πλείων und πλεῖστος. So besonders bei Sp., πολὺς ἦν πρὸς ταῖς παρασκευαῖς, Pol. 5.49.7, πολὺς ἦν συναθροίζων τὰς ναῦς, 16.6.4 ; Plut. – Aber πολὺς ὁ Φίλιππος ἔσται ist = er wird mächtig sein, Aesch. 1.166 ; πολὺς γάρ, πολὺς καὶ τολμηρός ἐστιν ἄνθρωπος, Dem. 40.53, er ist ein gewaltiger, gefährlicher Mensch ; vgl. πολὺς ἦν ἐν τῇ Ἑλλάδι, πολὺς δὲ καὶ τοῖς παρὰ τῆς Κρήτης ἰοῦσιν, Strab. 10.4.10. – Πολύς τις, manch einer, πολύ τι, mancherlei, besonders Attiker.
   e) auch vom Werte od. von der Schätzung einer Sache, vielwert, vollständig πολέος ἄξιος, Od. 8.405, Il. 23.562, wie bei den Attikern πολλοῦ ἄξιος, aber oft auch ohne ἄξιος, πολλοῦ ἐστιν, es ist viel wert, teuer, wobei man τιμήματος zu ergänzen pflegt ; u. so in der bekannten Vrbdg περὶ πολλοῦ ποιεῖσθαι, hochschätzen, hohen Wert darauf legen ; auch πολύ ἐστί τι, es hat viel Wert, kommt viel darauf an, es gehört Viel dazu.
2) Sehr gewöhnlich tritt πολύς anders als bei uns im Griechischen als vollständiges Prädikat für sich auf und wird daher, wenn noch ein anderes adj. dazutritt, durch καί mit diesem verbunden, πολέες τε καὶ ἐσθλοί, Il. 6.452, Od. 6.284 u. sonst, wo wir einfacher sagen »viele Wackere«, die Griechen aber »Viele und auch Wackere« ; so πολλὰ καὶ ἐσθλά, 2.312 ; πολέες τε καὶ ἄλκιμοι, Il. 21.586 ; παλαιά τε πολλά τε, Od. 2.188 u. sonst ; πολλαὶ καὶ ἄλλαι, Hes. Th. 363 ; πολύν γε καὶ καλὸν φθεῖραι στρατόν, Aesch. Pers. 420 ; πολλὰ παλαίσματα καὶ γυιοβαρῆ, Ag. 63 ; u. die andern Tragg., Ar. u. in Prosa überall ; auch bei subst., πολλοὶ καὶ καλοὶ χιτῶνες, viel schöne Kleider ; πολλὴ καὶ ἄφθονος, Xen. An. 5.6.25 ; πολλά τε καὶ δεινά, 5.5.8 ; πολλὰ καὶ ἀνόσια γέγονε, Plat. Rep. III.416e ; πολλῶν καὶ μακαρίων μετείληφε, Polit. 269e ; πολλὰ καὶ ἀγαθά, Xen. An. 4.6.27, 6.2.8 ; doch wird auch in dieser Vrbdg ἀγαθά als Substantivum behandelt und πολλά μοι ἀγαθὰ γένοιτο gesagt, 5.6.4, wie πολλὰ ὁρῶντες ἀγαθά, 3.1.22, und τὰς μὲν γυναῖκας πόλλʼ ἀγαθὰ λέγων, σὲ δὲ πολλὰ κακά, Ar. Eccl. 435. – Auch in umgekehrter Stellung, πονηροὶ καὶ πολλοί, Ar. Lys. 253 ; vgl. Lobeck paralipp. p. 60.
3) Mit dem Artikel, οἱ πολλοί, die Vielen, die Menge, der große Haufe, die Mehrzahl, auch als Substantiv, die Meisten, weil darin der Begriff der absoluten Vielheit liegt, vgl. Valcken diatr. 217b u. Schäfer melet. p. 3.65. Bei Hom. so auch ohne Artikel, Il. 2.483, 21.524, 22.28 ; ὡς οἱ πολλοὶ λέγουσιν, Plat. Rep. II.379c ; πρὸς τὰς τῶν πολλῶν δόξας, Polit. 306a, u. oft ; Xen. An. 3.1.10 u. sonst ; τοῖς μὲν πολλοῖς τῶν Ἑλλήνων οὐκ ἤρεσκεν, 2.4.2 ; daher οἱ πολλοί die gemeinen Soldaten im Ggstz des Heerführers, Pol. 1.33.4, das Volk im Ggstz des Senats, 1.11.1 u. oft ; – auch τὸ πολύ, der größere Teil, die Mehrzahl, Xen. An. 1.7.20 ; u. c. gen., τὸ πολὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ οὕτω ἐπείσθη, 1.4.13, wie Her. τῆς στρατιῆς ἀπάγων τὸ πολλόν, 8.100 ; τῶν Ἀργείων τὸ πολὺ ἐσώθη, Thuc. 5.73 ; τῆς δυνάμεως τῆς πολλῆς ἐστερήθησαν, des größten Teils, 1.24 ; ἐς τὴν βασιλέως γῆν τὴν πολλήν, 2.48, wie περιπλεῦσαι Ἀραβίαν τὴν πολλήν, Arr. An. 7.1.1 ; vgl. noch τῶν ὅπλων τὸ πολύ, Plat. Polit. 288b ; τὸ πολὺ μέρος, der größere Teil, Pol. 3.92.11 ; τὸ πολὺ τῆς ἀποσκευῆς, 5.5.14 ; τὸ πολὺ τῆς βίας, 3.43.3 ; aber ohne Artikel ist πολὺ τοῦ στρατεύματος nur ein großer Teil, Xen. An. 4.1.11 ; – τὸ πολλόν, die große Menge, das Volk, Her. 1.136 ; τὰ πολλά, das Meiste, Od. 2.58, 17.537 ; Hes. O. 37, u. oft im Att., nicht selten an die Bdtg πάντα hinanstreifend.
4) Das neutr. πολύ, ion. πολλόν, auch der plur. πολλά werden häufig adverbial gebraucht ; viel, sehr, Hom. u. Folgde überall ; verstärkt μάλα πολλά, Hom., sowohl von der Menge, Anzahl, als der Größe u. innern Kraft, auch die mehrmalige Wiederholung derselben Handlung ausdrückend, vielmals, oft, häufig, Il. 2.798, 6.2, 17.430, 23.116 Cd. 1.1, 13.29, 20.218 ; Hes. O. 324 ; u. so kann man auch die Vrbdgn μάλα πολλὰ κελεύων, μάλα πόλλʼ ἐπέτελλε, λισσομένη μάλα πολλά, εὐχόμενος μάλα πολλά u. dgl. eben so gut von oft wiederholtem, als von dringendem, heftigem Befehlen und Bitten verstehen ; übrigens ist in den meisten hom. Stellen πολλά noch sehr leicht als wirklicher Objektsaccusativ zu dem dabeistehenden Verbum zu ziehen, ὃς μάλα πολλὰ πλάγχθη ist etwa = πολλὰ πλανήματα ἐπλάγχθη, u. diese Erklärung ist auch bei den folgenden Schriftstellern überall als die ursprüngliche Auffassungsweise festzuhalten, wenngleich die Uebersetzung sich oft mit dem einfachen Adverbium sehr begnügen muß, wie πολλὰ κάμπτονται, πολλὰ ζημιοῦνται, Plat. Theaet. 173a, Legg. XI.916d, mit vielfachen Krümmungen, mit vielen Strafen ; vgl. noch πόλλʼ ἀεκαζομένη, Il. 6.458, ὅς τοι πόλλʼ ὄφελος ἐγένετο, in vielen Fällen, 17.152, πολλὸν ἀάσθη, 10.113 ; vom Raume, groß, weit, Her. 1.104, 6.82 ; ὄπιθεν οὐ πολλόν, Pind. Ol. 11.37 ; von der Zeit, lange, Her. 4.126, 6.129 ; καταδαρθεῖν πάνυ πολύ, Plat. Symp. 223b ; bei weitem, um Vieles, gar sehr, Her. 1.126, 140, 6.158 ; so auch πολλοῦ, gar sehr, Ar. Nub. 912 ; πολλοῦ πολύς, πολλή, viel zu viel, Eq. 829, Nub. 1057. – Bes. häufig steht πολύ beim Kompar. u. superl., viel, sehr, πολὺ κέρδιον, γλύκιον, Il. 17.414, 18.109, u. oft πολὺ μᾶλλον, viel mehr, πολλὸν ἀμείνων, weit, viel besser, 6.479 u. oft ; πολὺ μείζων, Aesch, Ag. 1155 ; πολὺ δεύτερος, Soph. O.C. 1230 ; πολλὸν ἐχθίων ἔσει, Ant. 86 ; u. in Prosa : πολὺ μείζων κίνδυνος, Plat. Prot. 314a ; πολὺ ἐν πλείονι ἀπορίᾳ εἰμί, Crat. 413c, u. oft, wie Xen. An. 1.5.2 u. oft ; er setzt gern zwischen πολύ u. den Kompar. ein od. mehrere Wörter, Bornem. Conv. 1.4, vgl. πολὺ σὺν φρονήματι μείζονι, An. 3.1.22, 3.2.30 ; u. ähnl. Thuc. 6.86, πολὺ δὲ ἐπὶ ἀληθεστέραν γε σωτηρίαν ; doch wird auch eben so πολλῷ μᾶλλον ὧδε ἔχει verbunden, Plat. Phaed. 80e ; πολλῷ μεῖζον, Polit. 274e ; Soph. O.R. 1159 ; Her. 1.134 ; Xen. An. 2.5.32, 4.5.36 ; – πολλὸν ἄριστος Ἀχαιῶν, bei weitem der Beste, Il. 1.91 ; πολὺ φίλτατος, 4.51 ; πολὺ πλεῖσται φάλαγγες, 15.448 ; u. oft πολὺ πρῶτος ; u. eben so in Prosa : Her. 5.92.3, 8.42 ; πολὺ μεγίστη, Plat. Symp. 209c ; πολὺ κράτιστόν ἐστι, Phaedr. 228c ; Xen. An. 4.2.14 u. sonst ; auch πολλῷ πρῶτος, Soph. Ant. 1327. – Aehnlich bei vergleichenden adv. u. solchen Verbis, die eine Vergleichung ausdrücken, πολὺ πρίν, Hom. oft, πολὺ πρό, Il. 4.373, πολύ κε φθαίη, 13.815 ; u. so bei προβαίνω, προτρέχω, προμάχομαι, 6.125, 11.217 ; u. ähnlich auch ἡμῖν πολὺ βούλεται ἢ Δαναοῖσιν νίκην, 17.331, vgl. Od. 17.404, wo in βούλομαι der Begriff des Lieberwollens liegt. – Eben so bei διαφέρειν, ἀποστατεῖν u. ä. – Seltener tritt es bei den Attikern auch zum Positiv, um die Bdtg des Adjektivs zu verstärken, οἱ πολύ oder πολλὰ δυστυχεῖς, die in Vielem, die sehr Unglücklichen, Valcken Phoen. 624. – Ἐπὶ πολύ, weit, z.B. ἄνειν, Plat. Crat. 415a ; ἐπὶ πολλόν, weit entfernt, Her. 2.32 ; gew. ὡς ἐπὶ τὸ πολύ, meistenteils, gewöhnlich, in den allermeisten Dingen, zumeist, 1.203, 2.35, 5.67, auch in einem Worte geschrieben ; Plat. Polit. 294e, Rep. II.377b ; Ggstz von καθʼ ἓν ἕκαστον, Isocr. 4.154 ; vgl. noch τὰ μὲν ἐπʼ ὀλίγον, τὰ δʼ ἐπὶ πολλά, Plat. Soph. 254b ; ὡς τὰ πολλά, meistenteils, Dem. 1.11, wie ὡς τὸ πολύ, Luc. Hermot. 28 ; so auch das einfache τὰ πολλά, z.B. Plat. καὶ γὰρ τὰ πολλὰ Πρωταγόρας ἔνδον διατρίβει, Prot. 311a ; Phaed. 59d ; οἷα δὴ τὰ πολλὰ ἀεὶ μετʼ ἐμοῦ ξένοι τινὲς ἕπονται, wie gewöhnlich folgen mir immer, Menex. 235b ; – παρὰ πολύ, um vieles, beim Kompar. od. superl., Pol. 4.21.5 ; – ἐπὶ πολλῷ, z.B. ῥᾳθυμεῖν, um einen teuern Preis, seine Trägheit teuer büßen müssen, Dem. 1.15, wo man aus dem Zusammenhange leicht τόκῳ ergänzen kann ; vgl. ἐπὶ πολλῷ γεγενῆσθαι, ib. 8.53, u. δέδοικα, μὴ λελήθαμεν ὥσπερ οἱ δανειζόμενοι ἐπὶ πολλῷ ἄγοτες, 19.96. – Ueber die häufigen Zusammenstellungen wie πολλοὶ πολλάκις, πολλοὶ πολλαχῆ, s. Lobeck paralip. p. 56.
Den Kompar. u. superl. πλέων, πλείων u. πλεῖστος s. s.v. bes. angeführt.
[Υ ist überall kurz, die epischen Formen πολέων, πολέας sind Il. 16.635, 1.559, 2.4, Od. 3.262 u. πολλέων immer zweisilbig zu lesen.]

πολύς

See πολλός.

πολῠς, πολλός (πολύς, -ύν, -οί, -ῶν, -οῖς(ι); -ᾷ, -άν, -αί, -ᾶν; πολύ acc., πολλά, -ῶν, -οῖς, -ά: πολλός, -όν: πολέσιν, πολεῖς ? acc.)

• 1much, many.
• 1 pl. of number ἧ θαύματα πολλά (v. l. θαυματά) O. 1.28 ὁ πολλὰ εἰδὼς O. 2.86 πολλοὶ δὲ μέμνανται καλὸν εἴ τι ποναθῇ O. 6.11 ἐδώρησαν λιταῖς θυσίαις πολλὰ δὴ πολλαῖσιν Ἑρμᾶν O. 6.79 πολλαὶ δʼ ὁδοὶ σὺν θεοῖς εὐπραγίας O. 8.13 πολλοὶ δὲ κλέος ὤρουσαν ἀρέσθαι O. 9.100 πολλὰ δʼ ἀνθρώποις παρὰ γνώμαν ἔπεσεν O. 12.10 δηρίομαι πολέσιν περὶ πλήθει καλῶν O. 13.45 ἦ πόλλʼ ἀμφὶ κρουνοῖς Πάγασον ζεῦξαι ποθέων ἔπαθεν O. 13.63 πολλῶν πείρατα συντανύσαις ἐν βραχεῖ P. 1.81 πολλῶν ταμίας ἐσσί P. 1.88 πολλοὶ μάρτυρες ἀμφοτέροις πιστοί P. 1.88 οἷα καὶ πολλοὶ πάθον P. 3.20 “νάεσσι πολεῖς ἀγαγὲν” (πόλῖς coni. Lehrs: v. Forssman, 95; Wackernagel, Kl. Schr., 965) P. 4.56 πολλοῖσι δʼ ἅγημαι σοφίας ἑτέροις P. 4.248 πολλοῖσι μὲν γὰρ ἀείδεται νικαφόροις ἐν ἀέθλοις (post ἀείδεται distinxit Boeckh) P. 8.25 πολλοῖς σοφὸς δοκεῖ P. 8.74 τὰν μάλα πολλοὶ ἀριστῆες ἀνδρῶν αἴτεον σύγγονοι, πολλοὶ δὲ καὶ ξείνων P. 9.107 πολλὰ μὲν κεῖνοι δίκον φύλλʼ ἔπι καὶ στεφάνους. πολλὰ δὲ πρόσθεν πτερὰ δέξατο νικᾶν P. 9.123—5. ὠνύμασεν κεφαλᾶν πολλᾶν νόμον P. 12.23 πολλῶν ἐπέβαν καιρὸν οὐ ψεύδει βαλών N. 1.18 πολλά νιν πολλοὶ λιτάνευον ἰδεῖν N. 8.8 πολλὰ γὰρ πολλᾷ λέλεκται N. 8.20 τὰ δʼ ἄλλαις ἁμέραις πολλὰ μὲν ἐν κονίᾳ χέρσῳ, τὰ δὲ γείτονι πόντῳ φάσομαι N. 9.43 εἰ γὰρ ἅμα κτεάνοις πολλοῖς ἐπίδοξον ἄρηται κῦδος N. 9.46 ὑπὲρ πολλῶν τε τιμαλφεῖν λόγοις νίκαν N. 9.54 πολλὰ δʼ Αἰγύπτῳ κατῴκισθεν ἄστη ταῖς Ἐπάφου παλάμαις N. 10.5 ἔργα τε πολλὰ μενοινῶντες N. 11.45 πολλὰ μὲν ἀρτιεπὴς γλῶσσά μοι τοξεύματʼ ἔχει I. 5.46 πολ]λὰ μὲν τὰ πάροιθ[ Παρθ. 2. 31. πολλὰ δʼ ἕλκεʼ ἔμβαλλε fr. 111. 2. ἐν πολλοῖς ὀνείροις fr. 131b. 3. πολλοῖς μὲν ἐνάλου, ὀρείου δὲ πολλοῖς ἄγρας ἀκροθινίοις (δὲ πολλοῖς Duebner: πολλάκις codd.) ?fr. 357. add. adj., πολλά μοι ὠκέα βέλη O. 2.83 πρύτανι κύριε πολλᾶν μὲν εὐστεφάνων ἀγυιᾶν P. 2.58 c. gen., καὶ γειτόνων πολλοὶ ἐπαῦρον P. 3.36 c. art. παρὰ σκοπὸν οὐ χρὴ τὰ πολλὰ βέλεα καρτύνειν χεροῖν these my many shafts O. 13.95
• 2 s. of size, great, much πολὺν ὗσε χρυσόν O. 7.50 βρέχετο πολλᾷ νιφάδι O. 10.51 πολλὰν δʼ ὄρει πῦρ ἀίστωσεν ὕλαν P. 3.36 πολὺς εὖτʼ ἂν ἐπιβρίσαις ἕπηται (sc. ὄλβος) P. 3.106 πολὺς ὄλβος P. 5.14 πολλάν τε καὶ ἡσύχιον βουσὶν εἰρήναν παρέχοισα P. 9.22 οὐκ ἔραμαι πολὺν ἐν μεγάρῳ πλοῦτον καρτακρύψαις ἔχειν N. 1.31 Πιερίδων ἀρόταις δυνατοὶ παρέχειν πολὺν ὕμνον N. 6.33 ταὶ μεγάλαι γὰρ ἀλκαὶ σκότον πολὺν ὕμνων ἔχοντι δεόμεναι N. 7.13 “μολόντα βαιοῖς σὺν ἔντεσιν ποτὶ πολὺν στρατόν Pae. 2.75 πολὺν ῥόθον ἵεσαν ἀπὸ στομ[άτων Ἐ]λείθυιά τε καὶ Λάχεσις Pae. 12.16 of time, “ἧν διακρῖναι ἰδόντʼ <οὐ> πολλὸς ἐν καιρῷ χρόνος” (<οὐ> supp. Coraes, om. codd.: παῦρος coni. Schr.) fr. 168. 6.
• 3 adv.
• • a πολλά
  • • α often ἐδώρησαν λιταῖς θυσίαις πολλὰ δὴ πολλαῖσιν Ἑρμᾶν O. 6.79 αἵ γε μὲν ἀνδρῶν πόλλʼ ἄνω τὰ δʼ αὖ κάτω κυλίνδοντʼ ἐλπίδες O. 12.6 πολλὰ μὲν πολλὰ δʼ O. 13.14—6. πολλὰ γάρ μιν παντὶ θυμῷ παρφαμένα λιτάνευεν N. 5.31 πολλά νιν πολλοὶ λιτάνευον ἰδεῖν N. 8.8 πολλὰ μὲν λοιβαῖσιν ἀγαζόμενοι πρώταν θεῶν, πολλὰ δὲ κυίσᾳ N. 11.6
    • β greatly καμόντες πολλὰ θυμῷ O. 2.8
    • γ long οὐδὲ ματρὶ πολλὰ μαιόμενοι φῶτες ἄγαγον O. 1.46
    • δ τὰ πολλά, for the most part, often εἶδον γὰρ τὰ πόλλʼ ἐν ἀμαχανίᾳ ψογερὸν Ἀρχίλοχον P. 2.54 ὅθεν περ καὶ Ὁμηρίδαι ῥαπτῶν ἐπέων τὰ πόλλʼ ἀοιδοὶ ἄρχονται N. 2.2
  • b πολύ, much ὅ τι γαρ πολὺ καὶ πολλᾷ ῥέπῃ O. 8.23 πολύ τοι φέριστον ἀνδρὶ τερπνὸς αἰών fr. 126. 1.
  • c πολλᾷ, in many ways ὅ τι γὰρ πολὺ καὶ πολλᾷ ῥέπῃ O. 8.23 πολλὰ γὰρ πολλᾷ λέλεκται (Pauw: γὰρ πολλὰ codd.) N. 8.20
  • d πολλόν, much ὄπιθεν οὐ πολλὸν O. 10.36 ]ῳ πολλὸν[ fr. 140a. 12.
• 4 fragg. ]πολὺς λο[ Δ. 4. c. 11. ]ν πολλοῖς ἀκοῦσαι Θρ. 4. 13. ]επολλα[ P. Oxy. 2442, fr. 99. ]πολλαμ[ P. Oxy. 2447, fr. 13.
• B comp., (πλέονα, πλέον) more <πλεόνων> ταμίαν στεφάνων (e Σ supp. Er. Schmid: om. codd.) N. 6.26 ἐγὼ δὲ πλέονʼ ἔλπομαι λόγον Ὀδυσσέος ἢ πάθαν διὰ τὸν ἁδυεπῆ γενέσθʼ Ὅμηρον N. 7.20 εἰ πόνος ἦν, τὸ τερπνὸν πλέον πεδέρχεται N. 7.74 πλέον τι λαχών (sc. Ζεὺς ἢ οἱ ἄλλοι θεοί: num haec sint ipsa verba Pindari, non constat) fr. 35a.
• C superl., (πλεῖστος, -ων; -α, -αισι; -α acc.)
• • a very many, numerous ἔν τʼ ἀέθλοισι θίγον πλείστων ἀγώνων I. 1.18 πλεῖστα μὲν δῶρʼ ἀθανάτοις ἀνέχοντες fr. 119. 3. pro subs., πλεῖστα νικάσαντα σε καὶ τελεταῖς ὡρίαις ἐν Παλλάδος εἶδον P. 9.97
  • b most ὅτι πλείσταισι βροτῶν ξεινίαις αὐτοὺς ἐποίχονται τραπέζαις O. 3.39 ἔστιν ἀνθρώποις ἀνέμων ὅτε πλείστα χρῆσις O. 11.1 c. art., τυφλὸν δʼ ἔχει ἦτορ ὅμιλος ἀνδρῶν ὁ πλεῖστος N. 7.24

πολύς , peculiar forms, πολλός, πολλόν, πουλύς (also fem.), πουλύ, gen. πολέος (Od. 20.25), acc. πουλύν, pl. nom. πολέες, πολεῖς, gen. πολέων (Il. 16.655), πολλάων, πολλέων, dat. πολέσι, πολέεσσι, acc. πολέας, for comp. and sup. see πλείων, πλεῖστος: much, many, with numerous applications that call for more specific words in Eng., as ‘long,’ of time, ‘wide,’ ‘broad,’ of space, ‘loud,’ ‘heavy,’ of a noise or of rain, etc. πολλοί (Att. οἱ πολλοί), the many, the most, the greater part, Il. 2.483, and w. part. gen., πολλοὶ Τρώων, etc. Freq. as subst., πολλοί, πολλά, ‘many men,’ ‘many things,’ but predicative in Od. 2.58, Od. 17.537; often with other adjectives, πολέες τε καὶ ἐσθλοί, πολλὰ καὶ ἐσθλά, ‘many fine things,’ Od. 2.312. —Neut. as adv., πολύ, πολλόν, πολλά, much, far, by far, very; πολλὰ ἠρᾶτο, prayed ‘earnestly,’ ‘fervently,’ Il. 1.35; w. comp. and sup., πολὺ μᾶλλον, πολλὸν ἀμείνων, ἄριστος, so πολὺ πρίν, πολλὸν ἐπελθών, Il. 20.180.

πολύς the Ionic declension πολλός, ή, όν is retained by the Attic in all cases, except the nom. and acc. masc. and neut. Hom. uses both Ionic and Attic forms.

• • Iof Number, many, opp. to ὀλίγος, Hom., etc.;— with nouns of multitude, πουλὺς ὅμιλος Od.; πολλὸν πλῆθος Hdt., etc.:—also of anything often repeated, πολλὸν ἦν τοῦτο τὸ ἔπος Hdt.; πολλὸς αἰνεόμενος Hdt.; τούτῳ πολλῷ χρήσεται τῷ λόγῳ often, Dem.
  • • 2of Size, Degree, Force, much, mighty, great, Il., etc.; π. ὕπνος deep sleep, Od.; π. ὑμέναιος a loud song, Il., etc.:—rarely of a single person, μέγας καὶ πολλὸς ἐγένεο Hdt.; ἢν πολλῇ ῥυῇ if she flow with full stream, metaph. from a river, Eur.; πολλῷ ῥέοντι Dem.; from the wind, πολὺς ἔπνει was blowing strong, Dem.; often with a Partic., πολλὸς ἦν λισσόμενος he was all intreaties, Lat. multus erat in precando, Hdt.; so, π. ἦν ἐν τοῖσι λόγοισι Hdt., etc.
    • 3of Value or Worth, πολέος or πολλοῦ ἄξιος Hom.; πολλοῦ and περὶ πολλοῦ ποιεῖσθαί τι, Lat. magni facere, cf. περί A.IV; ἐπὶ πολλῷ at a high price, Dem.
    • 4of Space, large, wide, wide-stretched, π. χώρη, πεδίον Il., Hes., etc.; πόντος, πέλαγος Hes., etc.;— πολλὸς ἔκειτο he lay outstretched, Il.;— π. κέλευθος a far way, Aesch., etc.
    • 5of Time, long, πολὺν χρόνον Hom., etc.; πολλοῦ χρόνου Ar.; ἐκ πολλοῦ Thuc.; ἔτι πολλῆς νυκτός, Lat. multa nocte, while still quite night, Thuc.
  • IISpecial usages:
  • • 1partitive c. gen., e. g. πολλοὶ Τρώων for πολλοὶ Τρῶες, Il.; πολλὸν σαρκός for πολλὴ σάρξ, Od.; in Prose, the adj. generally takes the gender of the gen., τῆς γῆς οὐ πολλήν Thuc.
    • 2joined to another adj. by καί, πολέες τε καὶ ἐσθλοί many men and good, Il.; π. καὶ πονηρά Xen.; μεγάλα καὶ π. Dem.
    • 3with the Art., of persons or things well known, Ἑλένα μία τὰς πολλὰς ψυχὰς ὀλέσασʼ those many lives, Aesch.; ὡς ὁ πολλὸς λόγος the common report, Hdt.:—esp. οἱ πολλοί the many, i. e. the greater number, Thuc.; hence, like τὸ πλῆθος, the people, the commonalty, Thuc.; εἷς τῶν πολλῶν one of the multitude, Dem.
    • • bτὺ πολύ, c. gen., τῆς στρατιῆς τὸ πολλόν Hdt.; τῶν λογάδων τὸ πολύ Thuc.; but also, ὁ στρατὸς ὁ πολλός Hdt.
      • cτὰ πολλά the most, Od., etc.
    • 4the pl. πολλά is used with Verbs in the sense of very much, too much, πολλὰ πράσσειν πολυπραγμονεῖν, Eur., Ar.; π. ἔρξαι τινά to do one much harm, Aesch.
    • 5πολλάς with Verbs of beating, the Subst. πληγάς being omitted, v. πληγή 1.
  • IIIAdverbial usages:
  • • • aneut. πολύ (Ionic πολλόν), πολλά, much, very, Hom., etc.; μάλα πολλά Hom.; πάνυ πολύ Plat.:—also of repetition, many times, ofttimes, often, much, Hom., etc.:—also with the Art., τὸ πολύ for the most part, Plat.; ὡς τὸ π. Xen.; so, τὰ πολλά, ὡς τὰ π. Thuc.
      • bof Degree, far, very much, Hdt.; so absol. gen. πολλοῦ, very, θρασὺς εἶ πολλοῦ Ar.; πολλοῦ πολύς, πολλοῦ πολλή, πολλοῦ πολύ, much too much, Ar.
      • cof Space, a great way, far, οὐ πολλόν Hdt., etc.
      • dof Time, long, Hdt.
    • 2πολύ is often joined with Adjs. and Advs.,
    • • awith a comp. to increase its compar. force, πολὺ κάλλιον, μεῖζον, πολλὸν ἀμείνων, παυρότεροι much, far more beautiful, etc., Hom., etc.:—so dat. πολλῷ by far, Hdt., etc.
      • bwith a Sup., πολὺ πρῶτος, πολλὸν ἄριστος far the first, etc., Il., etc.:—also, πολλῷ πλεῖστοι Hdt.
      • cin Attic with a Positive, ὦ πολλὰ μὲν τάλαινα, πολλὰ δʼ αὖ σοφή Aesch.
  • IVwith Preps.,
  • • 1διὰ πολλοῦ at a great distance, V. διά A. II. 2.
    • 2ἐκ πολλοῦ from a great distance, Thuc.; for a long time, v. ἐκ II. 1.
    • 3ἐπὶ πολύ,
    • • aover a great space, far, οὐκ ἐπὶ πολλόν Hdt.
      • bfor a long time, long, Thuc.
      • cto a great extent, Plat.; so, ὡς ἐπὶ π. very generally, Thuc.; ὡς ἐπὶ τὸ π. for the most part, Thuc.
    • 4παρὰ πολύ, by far, v. παρά C. I. 5.
    • 5περὶ πολλοῦ, v. supr. I. 3.
  • Vfor comp. πλείων, πλέων; Sup. πλεῖστος, v. sub vocc.