προσκλίνω
προσκλίνω, to make to lean against, put against
προσ-κλίνω [ῑ],
- cause to lean against, place against, βέλος προσέκλινε κορώνῃ Od. 21.138, 165:—Pass., πατρὸς ἐμοῖο θρόνος ποτικέκλῐται (Ep. and Dor. pf. Pass.) αὐτῇ stands by her, i.e. hers, or the pillar, 6.308; νῶτον ποτικεκλιμένον his back thereon reclined, Pi. P. 1.28; ὁ ἱερεὺς -κλείνεται (sic) πρὸς με[. . ] IG 42(1).742.11 (Epid., ii/iii A.D.); προσκλιθείς τινι turning towards him, Philostr. VA 3.30.
- 2 π. τὴν θύραν close the door, J. AJ 5.4.2.
- II turn or incline towards, τὴν ψυχὴν τοῖς λόγοις v.l. in Plu. Aud.poet. 2.36d; τὸν νοῦν τῶν θεῶν τοῖς ἀνθρώποις Iamb. Myst. 1.12.
- III seemingly intr. (sc. ἑαυτόν), incline towards, be attached to one, join his party, τοῖς Ῥοδίοις Plb. 4.51.5, cf. 5.86.10 (Reiske for προσκιν (-κυν-) οῦσι) ; ταῖς Μιθραδάτου ἐλπίσιν Agatharch. Fr.Hist. 16 J.:—Pass., προσκλιθῆναί τινι LXX 2 Ma. 14.24, Act.Ap. 5.36, S.E. M. 7.324.
- IV Gramm., inflect, ἔξωθεν -κλιθῆναι A.D. Synt. 324.18.
προσ·κλίνω [ῑ]
I tr.
1 appuyer contre ou sur : τί τινι, Od. 21, 138, 165, appuyer une ch. sur ou contre une autre ; au pass. être appuyé sur ou contre, dat. Od. 6, 308 ; abs. Pd. P. 1, 54 ||
2 incliner vers, fig. : τινὶ τὴν ψυχήν, Plut. M. 36d, incliner l’âme vers qqe ch. ||
II intr.
1 pencher vers, du côté de : τινί, Pol. 4, 51, 5, etc. incliner vers le parti de qqn ||
2 t. de gr. décliner, Dysc. Synt. 319, 10 ||
Moy. m. sign. intr. Sext. M. 7, 324 ||
➳ Dor. pf. pass. 3 sg. ποτικέκλιται, Od. 6, 308 ; part. ποτικεκλιμένον, Pd. l. c.
1. act. met acc. plaatsen tegen, met dat.:
2. pass. aanleunen tegen, met dat.:
προσκλίνω, daranlehnen, daranlegen, τί τινι, wie βέλος καλῇ προσέκλινε κορώνῃ, Od. 21.138, 165 ; θρόνος προσκέκλιται αὐγῇ (v.l. αὐτῇ, vgl. Nitzsch zur Stelle), der Sessel steht angelehnt am Scheine des Herdfeuers, 6.308 ; νῶτον ποτικεκλιμένον, Pind. P. 1.28. – In späterer Prosa = machen, daß sich die Wagschale nach einer Seite hinneigt ; übertr., προσκλίνει τὴν τοῦ νέου ψυχὴν τοῖς ἐν φιλοσοφίᾳ λόγοις, wendet, richtet sie dahin, Plut. de aud. poet. g.E.; – u. intr., sich wohin neigen, auf eine Partei, auf Jemandes Seite treten, Pol. 4.51.5 u. a.Sp.
†προσκλίνω
ποτικλίνω
[προσ- 1.]
3 sing. aor. προσέκλινε Od. 21.138, 165.
3 sing. pf. pass. ποτικέκλιται Od. 6.308.
To cause to lean, set, support, against.
With dat. : βέλος προσέκλινε κορώνῃ Od. 21.138= 165.
In pass., to lean or be supported (so as to be) close to.
With dat.: πατρὸς ἐμοῖο θρόνος ποτικέκλιται αὐτῇ (is set close to the queen’s) Od. 6.308.
Strong
**
1. to make to lean against.
2. to make the scale incline one way or another; hence, metaph., of persons, to incline (sc. ἑαυτόν) towards: pass., Ac 5:36.†
προσκλίνω , ipf. προσέκλῑνε, pass. perf. ποτικέκλιται: lean against, τινί τυ; perf. pass., is placed or stands near. (Od.)
προσκλίνω
fut. -κλινῶ
- Ito make to lean against, put against, Od.:—Pass., θρόνος ποτικέκλιται (Doric perf. pass.) αὐτῇ κίονι leans or stands against the pillar, Od.; νῶτον ποτικεκλιμένον his back thereon reclined, Pind.
- IIPass. to incline towards, to be attached to one, NTest.