πρόσκλισις
πρόσκλισις, inclination, proclivity
πρόσ-κλῐσις, εως, ἡ,
- leaning against, ζῴου πρὸς δένδρον D.S. 3.27.
- 2 genuflexion, Iamb. Myst. 1.12 (pl.).
- II inclination, predilection, τῶν γερόντων Plb. 6.10.10; τινι to one, Id. 5.51.8; αἵρεσίς ἐστι π. δογμάτων Stoic. 2.37; π. δόγμασιν ibid., D.L. Prooem. 20, S.E. P. 1.16; μετὰ -κλίσεως Carnead. and Clitomach. ap. eund. ib. 230; κατὰ πρόσκλισιν with partiality, 1 Ep.Ti. 5.21.
πρόσκλισις, εως (ἡ) [λῐ]
1 action de s’appuyer contre, avec πρός et l’acc. DS. 3, 26 ||
2 fig. inclinaison, penchant, Pol. 6, 10, 10 ; Sext. P. 1, 16 ; τινι, Pol. 5, 51, 8, vers qqn ; κατὰ πρόσκλισιν, NT. 1 Tim. 5, 21, avec partialité.
Étym. προσκλίνω.
πρόσκλισις, ἡ,
1) das Anlehnen, DS
2) das Hinneigen der Wagschale nach einer von beiden Seiten, übertr., Zuneigung, Gewogenheit, Beistimmung, Beitreten zu einer Partei, ἡ τῶν γερόντων πρόσκλισις καὶ ῥοπή, Pol. 6.10.10 ; τῷ βασιλεῖ, 5.51.8 ; δόγμασιν, DL. proœm. 20.
1) das Anlehnen, DS
2) das Hinneigen der Wagschale nach einer von beiden Seiten, übertr., Zuneigung, Gewogenheit, Beistimmung, Beitreten zu einer Partei, ἡ τῶν γερόντων πρόσκλισις καὶ ῥοπή, Pol. 6.10.10 ; τῷ βασιλεῖ, 5.51.8 ; δόγμασιν, DL. proœm. 20.
Strong 4346
*†
inclination partiality: I Ti 5:21.†
πρόσκλισις
from προσκλί_νω
πρόσκλῐσις, εως,
- inclination, proclivity, Polyb.; κατὰ πρόσκλισιν with partiality, NTest.