προσκολλάω
προσκολλάω, to glue on
προσκολλ-άω,
- glue on or to, τι πρός τι Hp. Art. 33:—Pass., generally, to be stuck to, stick or cleave to, Pl. Phd. 82e, Lg. 728b; ὑπὸ τοῦ αἵματος προσκολληθῆναι τὴν ῥομφαίαν αὐτοῦ τῇ δεξιᾷ J. AJ 7.12.4; of a snail, τοῖς θαμνίσκοις π. Dsc. 2.9; of a husband, π. τῇ γυναικί Ev.Matt. 19.5, cf. LXX Ge. 2.24, Ev.Marc. 10.7, Ep.Eph. 5.31; τοῖς ἐπαοιδοῖς LXX Le. 19.31; ψυχαὶ π. θεῷ Ph. Fr. 51 H.
- II intr. of style, to be compact, D.H. Dem. 43.
προσ·κολλάω-ῶ :
1 tr. coller à, fixer solidement à : τι πρός τι, Hpc. Art. 799, coller une chose à une autre ; au pass. être collé à, être fortement attaché à, dat. Plat. Phæd. 82, etc. ; NT. Matth. 19, 5 ; ou πρός et l’acc. Spt. Gen. 2, 24 ; NT. Marc. 10, 7 ; Eph. 5, 31 ||
2 intr. être compact, massif, solide, en parl. du style, DH. Dem. 43.
1. act. met acc. vasthechten (aan);
2. pass. vastgehecht worden, perf. vastzitten:
προσκολλάω, daran leimen, ühh. daran befestigen, pass. daran fest sein, daran kleben, διαδεδεμένην ἐν τῷ σώματι καὶ προσκεκολλημένην, Plat. Phaed. 82c, vgl. Legg. V.728b ; übertr., daran hangen, Einem fest anhangen, ihm treu ergeben sein, NT.
προσκολλάω
fut. ήσω
- to glue on or to:—Pass. to stick or cleave to, Plat., NTest.; πρός τινα NTest.