πρόσθιος
πρόσθιος, the foremost
πρόσθιος, α, ον, (πρόσθεν)
- foremost, opp. ὀπίσθιος, οἱ π. πόδες (v.l. for ἐμπρ-) the fore-feet, Hdt. 2.69; π. πούς X. Cyn. 9.19, etc.; τὰ π. κῶλα (v.l. for ἐμπρ-) Pl. Ti. 91e, etc.; τὰ π. σκέλη Arist. PA 688a3; freq. τὰ π. alone, the front parts, opp. τὰ ὀπίσθια, Id. HA 493a11, al.; opp. τὰ πρανῆ, Id. GA 720a14; βάσιν χερσὶ προσθίαν καθαρμόσας fitting the fore-feet to my hands, E. Rh. 210; οἱ π. ὀδόντες Arist. HA 501a13, al.; σιαγόνες δύο, τὸ π. γένειον, τὸ δʼ ὀπίσθιον γένυς ib. 492b22; τοῦ χοροῦ (prob. for τοὺς χοροὺς) τοὺς π. the front row of teeth, Ar. Ra. 548 (lyr.); π. θρίξ Achae. 10.2; π. τραύματα wounds in front, AP 9.279 (Bass.); οἱ κίονες οἱ π., ὁ π. τοῖχος, the front row of columns, wall, IG 2(2).1682.4, 1668.89.
πρόσθιος, α, ον :
1 placé par devant, de devant, Xén. Cyn. 9, 19 ; Plat. Tim. 91e, etc. ; p. opp. à ὀπίσθιος, Hdt. 2, 69, etc. ; à πρανής, Arstt. G.A. 1, 13, 5 ||
2 reçu par devant, en parl. de blessures, Anth. 9, 279.
Étym. πρόσθεν.
πρόσθιος, der vordere, vorn ; οἱ πρόσθιοι πόδες, die Vorderfüße, Her. 2.69, wie κῶλα, Plat. Tim. 91e ; βάσιν χερσὶ προσθίαν καθαρμόσας, Eur. Rhes. 210 ; auch πρόσθια τραύματα, vulnera adversa, Bass. 7 (IX.279).
πρόσθιος, α, ον
πρόσθεν
- the foremost, opp. to ὀπίσθιος, οἱ πρ. πόδες the fore-feet, Hdt., etc.;— οἱ πρ. ὀδόντες, Arist.; χοροὶ οἱ πρ. the front rows of teeth, Ar.