πρόσθε

πρόσθε, Ion. and poet. for πρόσθεν (q.v.).

πρόσθε, ion. u. poet. statt πρόσθεν.

πρόσθε, (ν)

• 1earlier ὅτι πρόσθε ποτὲ Τιρύνθιον ἔπερσαν αὐτῷ στρατόν O. 10.31 πρόσθε γὰρ νώνυμνος βρέχετο πολλᾷ νιφάδι O. 10.50 ἄλλον αἴνησεν γάμον πρόσθεν ἀκερσεκόμᾳ μιχθεῖσα Φοίβῳ P. 3.14 οἴκοι δὲ πρόσθεν ἁρπαλέαν δόσιν ἐπάγαγες P. 8.65 πολλὰ δὲ πρόσθεν πτερὰ δέξατο νικᾶν P. 9.125 κρέσσων δὲ καππαύει δίκαν τὰν πρόσθεν ἀνήρ N. 9.15 διπλόαν νίκαν ἀνεφάνατο παίδων <τε> τρίταν πρόσθεν I. 4.71 τά τʼ ἐόντα τε κα[ὶ ] πρόσθεν γεγενημένα Pae. 8.84 followed by πρίν, ἐνέπαξαν ἕλκος ὀδυναρὸν ἑᾷ πρόσθε καρδίᾳ, πρὶν ὅσα φροντίδι μητίονται τυχεῖν P. 2.91

πρόσθε , πρόσθεν: in front, before, formerly, of place and of time; (the Chimaera), πρόσθε λέων, ὄπιθεν δὲ δράκων, Il. 6.181; οἱ πρόσθεν, ‘the men of old,’ Il. 9.524; as prep., w. gen., often of place, also to denote protection, like πρό or ὑπέρ, Il. 21.587, Od. 8.524; local and temporal, Il. 2.359.