πρόστομος
πρόστομος, pointed
πρόστομ-ος, ον,
- pointed, Eub. 107.10; ξίφος Poll. 2.101.
- 2 with protruding lips, PCair.Zen. 76.11 (iii B.C.).
πρό·στομος, ος, ον, pointu, Eub. 3, 254 Meineke.
Étym. π. στόμα.
πρόστομος, zugespitzt, geschärft ; ξίφος, Poll. 2.101 ; Eubul. b. Ath. X.450a (v. 10), vielleicht »mit spitzem Munde«.