προστόμιον
προστόμιον, mouth
προστόμ-ιον, τό,
- mouth, esp. of a river, A. Supp. 3 (anap., pl.).
- II joining of the lips, Ruf. Onom. 41, Poll. 2.90.
προ·στόμιον, ου (τὸ) embouchure, Eschl. Suppl. 3.
Étym. π. στόμα.
προστόμιον, τό, die Mündung, Νείλου, Aesch. Suppl. 3.